Fjölmenning er gæluverkefni margra stjórnmálakvenna á vinstri vængnum.  Gott og blessað þannig séð.  Eins langt og það nær.  Hugmyndin um blandað samfélag í sátt og samlyndi er flott en draumsýn ein.

Efasemdarfólki er bent á Bandaríki Norður-Ameríku og þá sérstaklega suðupottinn New York.  Fatta ekki að borginni þeirri er skipt upp í hverfi þar sem hver kynþáttur heldur sig.  110 stræti og neðar eru heimkynni blökkumanna og spænskumælandi. Þar þrá allir að komast yfir 110 stræti og meika það.

Á Manhattan er lituðum ekki einu sinni hleypt inn í hverfisklúbbana.  Hvað þá inn í fínu, hvítu hverfin.  Hið eina sem hin ýmsu þjóðarbrot sem byggja Bandaríkin fjölmenna sig um er að vera fyrst og fremst bandarísk í hugsun.  Berjast og deyja fyrir landið sitt.  Þannig er ameríska fjölmenningin í hnotskurn.

Það nennir enginn að búa við múslimahróp frá moskuturni fimm sinnum á dag.  Hvað þá að verða vitni að þeirri kvennakúgun sem þeir stunda hvar sem þeir eru niðurkomnir í heiminum.  Heiðursmorð eiga sér jafnvel stað á Norðurlöndunum.

Fólk sem flytur til vesturlanda verður að tileinka sér vestrænan hugsunarhátt.  Annars getur þetta lið bara farið aftur heim til sín í myrkar miðaldir kúgunar og heiðursmorða.  Við eigum ekki að breyta okkur til að þóknast fólki frá mun íhaldssamari menningarsamfélögum.  Við ætlum áfram en ekki aftur.

Gleymi því ekki þegar einhver grunnskóli í Reykjavík ætlaði að taka svínakjöt af matseðlinum til að þóknast fjölmenningunni.  Eða þegar ég afgreiddi þrjá múslimska unglinga í Select með þá vitneskju í kollinum að langborgarar voru að mestu úr svínakjöti en ekki nautakjöti eins og þau héldu.  Þorði ekki að segja þeim það.  Var hræddur um að þau myndu kasta upp á gólfið.