Í fyrradag nálgaðist ég blokkina hennar mömmu.  Staldraði við til draga heyrnartólin úr eyrunum.  Tveir gaurar og nágrannar hennar stóðu álengdar.  Bentu og hlógu að mér feita flykkinu.  Á meðan dingluðu þeir sem óðir til að fá einhvern til að hleypa sér inn á stigagang.

Ég sleppti skammarræðunni og nálgaðist þá rólega með lyklana að útidyrunum í hendinni.  Augum á þeim urðu risastór af hræðslu.  Bjuggust sennilega við að ég myndi éta þá í refsingarskyni fyrir stríðnina.

Glotti hinsvegar bara og hleypti þeim inn.  Til hvers að reiðast börnum fyrir að benda á hið augljósa?  Stóru augum dugðu mér fyllilega.