Verktakar sem vissu ekki betur grófu í gegnum hluta af botnplötu dúfnahúss flughersins sem var staðsettur á Reykjavíkurflugvelli í seinna stríði. Dúfurnar voru staðalbúnaður flugmanna ef senda þurfti út neyðarkall.
Jafnvel herstöðvarandstæðingur eins og Stefán Pálsson gerir sér grein fyrir mikilvægi þeirra fáu stríðsminja sem þó eru eftir. Sögulegs gildis þeirra. Stríðið var okkar iðnbylting. Harkalegt og þarft spark inn í nútímann. Því verður ekkert neitað með því að eyðileggja minjar í kringum stærsta vitnisburð stríðsins: flugvöllinn í Vatnsmýri.
Auðvitað á að vernda þessar fáu minjar sem eftir eru og gera þeim hátt undir höfði. Sérstaklega fyrir breska og bandaríska ferðamenn sem án efa hafa áhuga á veru herliðs landa sinna hér í seinna stríði. Búa til upplýsingaskyldi með myndum og teikningum af umfangi hernámsins. Hringja í sagnfræðingana Þór Whitehead, Eggert Þór Bernharðsson og Friðþór Eydal. Get it done!
Hvorki hernámið né „ástandið“ er eitthvað sem við eigum að skammast okkur fyrir. Bara hluti af sögu þjóðarinnar. Hvað með það þó afi hluta okkar hafi verið bandarískur eða breskur dáti! Eigum bara að vera stolt af tengslunum, rækta þau og halda í heiðri. Rétt eins og tengslum okkar við Norðurlöndin.
Þrasið 