Hluti Sjálfstæðisflokksins þykist vera frjálslyndur en er það ekki í raun. Fólk þar innanborðs skilur ekki frelsi einstaklingsins. Aðeins frelsi RÍKRA einstaklinga til að níðast á okkur hinum í von um meiri gróða.

Sjálfur tel ég mig vera frekar frjálslyndan einstakling. Svo mjög að teboðsrepublikanar í Bandaríkjunum væru fyrir löngu búnir að senda launmorðingja á eftir mér byggi ég þar. En ég er jafnframt jafnaðarmaður af gömlum kratískum rótum. Annað útilokar ekki hitt.

Þó ég vilji eins mikið einstaklingsfrelsi og mögulegt er þá heimta ég einnig jöfnuð og félagslegt net fyrir fólk. Félagslegt öryggi verður að vera til staðar, annars hrynur samfélagið innan frá. Þess vegna svíður mig að verið sé að stytta tíma fólks á atvinnuleysisbótum úr þremur árum í tvö og hálft ár. Þessir einstaklingar fara bara á sveitina. Slíkt er ekki frjálslyndi heldur mannvonska þeirra sem aldrei hafa upplifað langtímaatvinnuleysi í kjölfar hruns.

Störfin þurfa að vera til staðar svo hægt sé að stytta bótatímabil atvinnulausra. Þau skapast ekki með því að stytta bótatímann einhliða, eins og Bjarni Ben. og félagar virðast trúa. Ekki frekar að vöruverð muni lækka við að lækka hærra stig virðisaukaskatts eða slá af vörugjöld. Verslunin mun bara gleypa ágóðann eins og alltaf, enda flestir þar í Sjálfgræðgisflokknum. Neytendur munu ætíð tapa á endanum.