Stundum skil ég ekkert í sjálfum mér að ferðast með almenningssamgöngum, svona andfélagslegur maðurinn.  Sama hvaða ferð ég vel mér á morgnana til vinnu, þá eru þar ætíð einhverjir fávitar sem kunna ekki að halda kjafti.

Í fyrstu tveimur ferðum dagsins get ég valið milli að hlusta á hóp af öskrandi, þunnum og tóbakslyktandi Pólverjum eða hávært símtal asískrar skvísu við einhvern langt úti í heimi, eða það hlýtur að vera því hún nánast hrópar í farsímann langleiðina til vinnu.

Auðvitað hlýt ég að hata útlendinga.  Engin önnur skýring.  Ekki að við Íslendingar kjósum ró og frið í vagninum til og frá vinnu. Séum rólegheita fólk fyrir utan stöku fávita. Þökk sé snjallsímunum þá hangir landinn á netinu í stað þess að gaspra snemma morguns.  

Í Fréttatímanum í síðustu viku sakar kona farþega strætó um fordóma fyrir að gjóa að henni augunum þegar hún talar við mömmu sína á Skype á arabísku. Hei, halló, við viljum bara smá frið og ró á leið okkar í námurnar. Skiptir engu á hvaða tungu þú framleiðir hávaðann!  Put a sock in it!