Mér finnst ótrúlegt að meirihluti meðlima flestra verkalýðsfélaga landsins skuli kjósa að fara í verkfall. Er þetta lið búið að gleyma að við erum rétt skriðin upp úr efnahagshruni sem setti okkur næstum á hausinn? Að kannski sé nú ekki svo mikið til skiptanna eftir að eigendur, stjórnarformenn og forstjórar fyrirtækja í einkageiranum hafa rakað til sín margföldum kauphækkunum og arði á skömmum tíma.

Hér er allt í frosti og mun ekkert breytast áður en allsherjarverkfall skellur á í lok mánaðarins. Ríkisstjórnin ætlar ekkert að gera fyrr en aðilar semja. Samtök atvinnurekenda ætla ekki að beygja sig. Verkalýðsfélögin bakka ekki.

Við erum búin að vera. Septemberverkfallið 1984 snýr aftur tvöfalt verra og engum til hagsbóta. Tilgangslaus vinnustöðvun til tómra leiðinda fyrir alla hlutaðeigandi. Þetta er gamaldags baráttuaðferð sem hefur ekkert bit lengur. Þetta gekk sæmilega upp 1955 og kannski 1984. En mun ekki ganga núna.

Ég hallast að því að óhlýðnast kalli um að leggja niður störf ef að því kemur nema vinnuveitandinn reki mig á dyr. Ég er og hef alltaf verið á móti verkföllum. Þau þjóna engum tilgangi lengur nema að blása smá vindi undir veikburða vængi verkalýðsforkólfa sem hafa ekki staðið sig í stykkinu við að halda kjörum okkar uppi. Hvað ætla verkfallsverðirnir að gera. Beita mig hörku? Hver er bættari með slíku?