Mikið var nú gott hjá Ólafi að hætta við að hætta við að hætta.  Allt annað að sjá manninn. Fínt að karlgarmurinn sá að sér og kaus meiri tíma með ástvinum sínum í stað þess að hanga á Bessastöðum upp á von og óvon um óvissu landsins.  Enginn er ómissandi.

Í stað Ólafs haltraði önnur risaeðla, nú úr Hádegismóum, inn á völlinn og lýsti sig ómissandi.  Dabba Grensás finnst hann ekki hafa sungið sitt síðasta þegar kemur að stjórn landsins.  Einn póstur er eftir.  Þó segist hann ekki hafa neinn sérstakan metnað til að verða forseti.  Rétt eins og hann sé að gera einhverjum hópi af fólki (Sjálfstæðisfólki) greiða með því að bjóða sig fram. Bjóða upp á valkost gegn Guðna Th. og Andra Snæ.

Nú hefur Guðni Th. haft langmesta fylgið í þremur síðustu skoðanakönnunum, og er studdur af mörgu Sjálfstæðisfólki á miðjum aldri.  Frjálslyndu fólki sem hefur ekki fengið að láta ljós sitt skína sem skyldi í flokknum fyrir íhaldssömum græðgispungum sem þar enn ráða öllu þrátt fyrir hrunið 2008.

Sem skýrir af hverju Dabbi kóngur verður ekki forseti 25. júní næstkomandi. Hans eigin flokkssystkini styðja hann ekki einu sinni til fulls.  Stór hluti þeirra styður Guðna Th. rétt eins og fólk úr flestum öðrum flokkum nema kannski Vinstri-Grænum og Pírötum sem fylkja sér mörg á bak við Andra Snæ.

Meirihlutinn nennir ekki að fá enn einn stjórnmálaleiðtogann sem forseta. Kominn er tími á annan Kristján Eldjárn.  Vinsælan og geðþekkan aðila úr fræðaheiminum. Venjulegan mann með fjölskyldu sem hjólar með börnunum sínum í leik- og grunnskóla. Gaur sem ber sér ekki á brjóst og viðurkennir að hafa ekki svör við öllum vandamálum heimsins en viljann til að takast á við þau.  Að hann muni gera mistök og mismæla sig eins og aðrir.  Mannlegur og breyskur einstaklingur eins og við hin.  Við þurfum ekki lengur óskeikulan konung sem forseta sem telur sig ómissandi.