Að okra á næsta manni virðist vera dyggð á Íslandi.  Allt er svo dýrt hérna vegna flutningskostnaðar yfir hafið.  Rétt eins og sjórinn gleypi annað hvert skip og flugvél sem reyna að komast hingað með vörur frá Kína.  Engu líkara en að þýskir kafbátar herji enn á skipalestir til og frá  Evrópu.  Að fórnarkostnaðurinn sé þess vegna svo hár.

Jafnvel þó að vörugjöld og tollar á flestu öðru en matvöru sé felldur niður, þá lækka verðin voða lítið í búðunum og genginu er kennt um.  Svona hefur þetta alltaf verið og heildsalar og verslunareigendur eru ekkert að fara breyta því á næstunni.  Vilja frekar okra heldur en að bjóða sanngjörn verð og fá í kjölfarið fleiri viðskiptavini.

Sennilega einhver veila sem lærðist af dönskum einokunarkaupmönnum fyrri alda. Veit það ekki.  Við virðumst alltaf vera til í að reka rýting í bakið á hverju öðru í von um smá ávinning.  Skiljum ekki að hagur allra vænkast með sanngirni í viðskiptum.

Ríkið tekur fullan þátt í okrinu með því að hirða meginandvirði áfengisins, sem við verslum með hundshaus og asnaeyru í búðum þess, í formi skatta og gjalda.  Bera svo fyrir sig neyslustýringu, heilsuverndarsjónarmið og forvarnir. Stinga reyndar megninu inn á sig og eyða í sendiráð, nefndir eða álíka vitleysu.  Aldrei velferð.

Húsaleigubætur verða að húsnæðisbótum um áramótin.  Hækka vonandi hjá þeim tekjuminni.  Leigusalar eru nú þegar farnir að boða hækkun á leigu í janúar til að hirða ávinninginn af þeim sem mest þurfa á honum að halda.  Talandi um skítlegt eðli.

Og nú eru blessaðir bjargvættirnir okkar, ferðamennirnir, byrjaðir að kveikja á perunni. Að Ísland sé land okrara og gullgrafara.  Einstaklinga sem eru sífellt á vertíð en plana ekkert fram í tímann til að halda í viðskipti ferðalanga sem hingað slæðast fyrir eitthvert kraftaverk.  Guð veit að hér er ekkert að sjá.  Reykjavík er ljót og lágrisin borg.  En Ísland hefur reyndar upp á margt fallegt að bjóða.  Er bara svo dýrt að sjá það með hjálp íslenskra ferðaþjónustufyrirtækja.

Svo var einhver ferðaþjónustuaulinn að væla nýlega í fjölmiðlum að engin norðurljós væru sýnileg vegna vorveðurs.  Rétt eins og einhverjum væri um að kenna og sá ætti að skrúfa frá frostinu og snjónum án tafar.