Kvartaði og kveinaði og fékk vonandi varanlega úrlausn minna mála. Hefði átt að setja fótinn niður mun fyrr og losna við margra mánaða þjáningar. En ég beið alltaf í þeirri von (og undir loforði) að viðkomandi yrði fluttur um set. En það gerðist aldrei svo ég neyddist til að minna á mig með látum. Ræskja mig hressilega.

Verður bara að hafa það þó einhver fattlaus frekja fari í fýlu út í mig. Viðkomandi hlýtur að vera meira en lítið úti að aka ef hann trúir því staðfastlega að hann hafi verið velkomin inn í lokað, þröngt og lítið vinnurými annarra talandi við sjálfan sig, syngjandi, hrópandi og hummandi allan liðlangan daginn eins og geðsjúklingur. Hamrandi á lyklaborðið eins og trommusett þegar hann var pirraður og baulandi eins og naut út í loftið. Satt best að segja held ég að honum hafi bara verið nákvæmlega sama.

Hef oftar en einu sinni staðið sjálfan mig að því að vera með óvelkomið humm viðkomandi í hausnum á mér eftir að vinnudegi líkur. Fékk jafnvel martröð eitt sinn þar sem hann var fluttur inn á mig og búinn að yfirtaka svefnherbergið og sparka mér út í stofu. Bara af því að honum fannst það í lagi og var alveg drullusama.

Fyrir kvartið varð mér hugsað til katta sem ég hef séð setjast á hausinn á öðrum köttum til að niðurlægja þá. Stebba geitar þegar hann hlunkaði sér þétt upp að mér á biðskýlisbekk á Nýbýlaveginum. Freka kallsins á kassanum í Nettó sem neitaði að borga fyrr en hann væri búinn að setja vörurnar í poka. Hurðaskelli sem býr fyrir neðan mig.

Hef reyndar látið Hurðaskell heyra það svo jarðskjálftanir hafa aðeins minnkað fyrir neðan mig. Sé mikið eftir að hafa ekki skallað Stebba geit og freka kallinn í Nettó á sínum tíma. Kisur mega hins vegar allt og eru stikkfríar.

.