Í hverfinu mínu hefur Laugarlækjarskóli sett á símabann nemenda á skólatíma. Tími til kominn. Athyglin á að vera á náminu. Í rauninni ætti þetta bann ná upp eftir öllum menntastigum framhaldsskóla og háskóla.

Hef aldrei skilið þegar ég mæti fólki úti á götu með andlitin grafin í símana sína. Hvað er svona merkilegt að það má ekki bíða betri tíma heima?

Annars er ég slæmt dæmi þegar kemur að símanotkun. Til er mynd af mér í heimilissímanum á öðru ári sem ég man ekkert eftir. Á víst að hafa hringt óvart til útlanda í einhverju fikti. Síðan man ég bara eftir síma heima þrettán ára. Þar á milli var enginn heimasími. Sennilega eitthver taktík hjá gamla að loka á samskipti mömmu við fjölskyldu sína.

En hvað um það. Símar hafa ekki heillað mig síðan ég var nýfarinn að ganga. Tek snjallsímann aldrei með mér milli rýma í vinnunni og alls ekki í hádegismat. Gleymi oft að kveikja á hringingunni eftir strætóferðir hvar ég svara aldrei í símann.

Skil ekki hvað er svona spennandi að ég neyðist til að ganga með hangandi haus og rekast á annað fólk á leið til og úr vinnu. Leyfi kvikindinu bara á sitja í hliðarvasa á bakpokanum mínum. Gríp hann til að greiða í strætó.

Lít svo á að ef þú getur ekki verið einn með eigin hugsunum, þá er eitthvað mikið að.