Aldrei fara á bráðamóttökuna í Fossvogi. Verður bara lagður inn. GRÍN!

Mætti þangað á laugardagskvöldið síðastliðið með sýkingu í fæti í leit að sýklalyfi í töfluformi en var umsvifalaust lagður inn og æðaleggur settur í mig. Ákváðu að beita stórskotaliðinu strax í stað þess að senda fótgönguliða út á vígvöllinn til að vera stráfelldir.

Lá þarna í fjórar nætur alls með þremur öðrum prumpandi og hrjótandi körlum. Spurði eftir fyrstu nóttina hvort við værum fimm þarna inni því ég heyrði fjórar mismunandi raddir. Sjúkraliðinn fölnaði í framan. Þarna hafa eflaust margir kvatt líf sitt í gegnum tíðina og einhver orðið eftir talandi inn í nóttina.

Fyrsta nóttin var þó í rúmi á bráðadeildinni sem ég fékk undir morgun eftir setu niðri með tveimur skuggalegum gaurum frá Miðausturlöndum sem bentu á mig og hlógu. Mömmu og pabba með hnjaskaða syni sína. Grátandi ungri konu sem fór án þess að fá aðstoð. Í kringum okkur sveimuðu útblásnir sterar. Útkýldir með hjartaflökt, minnimáttakennd og handtökur á bakinu. Lögreglan tilbúin með handjárnin. Einum gaur var vísað á tannlækni eftir kjaftshögg kvöldsins.

Læknirinn tjáði mér kátur að ég yrði þarna næstu sjö til tíu daga með í æð. Mér varð um og ó. Tilkynnti honum að slíkt kæmi ekki til greina. Sérfræðingurinn með honum sagði hinsvegar að ég færi sennilega heim eftir tvo til þrjá daga með töflur í nesti. Sem stóðst.

Glaður hélt ég út í síðustu sól sumarsins með bréf upp á vasann með leiðbeiningum frá lækninum. Snepill sem ég neyddist til að bíða eftir í tvo tíma sitjandi á rúmbríkinni eins og skólapiltur.

Lokaviðvörun! Nú verður allt daður við sykur og sukkmat að hætta. Gildin voru fín meðan ég lá inni og át fisk og annan hefðbundinn mömmumat. Langar ekki til að missa fæturna eða getuna til að ganga. Nóg að vera kominn með einn Charcot-fót.