Þegar ég var ungur og á eftir stelpum, þá þótti meiri viðreynsla og dónaskapur dyggð frekar en ekki. Að vera Reynir Pétur var trygging fyrir árangri. 99 nei en 1 já var bara góður árangur. Reyna, reyna og reyna. Þreyta og draga inn eins og við laxveiðar þar til ein beit á agnið og asnaðist með þér heim. Rella og biðja þar til einhver gafst upp fyrir þér.
Sjálfur var ég aldrei góður veiðimaður á lendum miðbæjarins um helgar. Kunni hvorki þessa kúnst né nennti að sinna henni af nokkru viti. Auk þess var ég blindur á áhuga hins kynsins á mér þá sjaldan sem það gerðist. Kveikti ekki á perunni og allt rann út í sandinn. Missti af glugganum oftar en ekki.
Hvað um það. Ætlaði að skrifa um miðaldra typpalinga sem líta á það sem rétt sinn að hafa óheftan aðgang að barnungum stúlkum (15-17 ára) til að setja í þegar þeir eru þunnir heima eftir kvöld með strákunum. Enda löglegt, eins ógeðslegt og það reynist vera. Af hverju er ekki búið að breyta þessum lögum á hinu háa Alþingi í samræmi við lög nágrannaþjóða okkar!