Síendurtekinn sirkus sóttvarnalæknis er orðinn ansi þreyttur. Hvernig væri að skipta um plötu á fóninum. Leika onnur lög en í síðustu þremur teitum. Prófa eitthvað nýtt? Gestirnir þrá að heyra eitthvað annað en lög um þunglyndi og leiðindi. Takmarkanir, boð og bönn.

Til dæmis hresst lag um að fyrir bólusetta sé veiran orðin að umgangspest sem sendir mjög fá okkar upp á spítala. Okkur var lofað hjarðónæmi eftir að hafa hangið í röð við Laugardalshöll eftir stungu fyrr í sumar. Flest okkar tvisvar sinnum. Á nú að svíkja það?

Eigum við bara enn einu sinni að beygja okkur betur og taka það í ósmurt rxxxxxxxð eftir að hafa gengið til góðs síðustu þrjú skipti? Eftir blindna hlýðni við yfirvöld aftur og aftur og aftur án þess að fá nokkuð í staðinn nema fáeinar vikur af frelsi sem er svo umsvifalaust kippt frá okkur. Og það rétt fyrir mestu ferðahelgi ársins. Þjóðhátíð í Eyjum og fjölda góðra viðburða í kringum landið. Svo ekki sé talað um gleðigöngu, marathon og menningarnótt í ágúst.

Ég segi NEI. Samstaða mín nær ekki lengra. Látum af þessari hræðslu síðustu sextán mánaða og finnum nýjan og kröftugri takt. Látum okkur vaxa pung og hættum að eltast við tölfræði smitaðra og litakóða. Sýnum smá djörfung og hugrekki. Gefum skít í veiruna og höldum áfram með líf okkar án ótta.

Til hvers erum við líka að loka öllu innanlands með galopin landamærin? Svona svipað og að sækja okkur vatn með götóttri skjóðu. Gjörsamlega tilgangslaust. En þetta vita embætti og stjórnvöld. Verða bara að fá að láta okkur hoppa einu sinni enn eftir sínu höfði. Stjórna okkur. Skemma gleðina.

Nei takk! Við nennum ekki lengur að hanga í þessu sveitta teiti þar sem ekkert má og allt er bannað undir yfirskyni veiru sem er orðin lítið annað en umgangspest í æðum bólusettrar þjóðar.

Allt tal um að veiran hverfi ekki endanlega nema að allt mannkyn hafi verið bólusett er hljóm eitt. Það mun aldrei gerast. Til þess eru vestræn ríki of nísk og gráðug og hin ríkin of fátæk. Veiran mun því alltaf vera til staðar í einhverri mynd rétt eins og Ebola í Afríku.

Vitaskuld eigum við að iðka einstaklings sóttvarnir áfram með handþvotti, spritti og grímum. Passa sérstaklega upp á eldra fólk og aðila með undirliggjandi sjúkdóma. Nota dómgreindina. Meta aðstæður út frá mögulegri hættu á smiti.

En hættum alls ekki að lifa og njóta. Einhver sagði eitt sinn: „If you’re going through hell, keep going.“ Það er nákvæmlega það sem við eigum að gera einmitt núna. Vaða óhrædd í gegnum eldinn í átt að ljósinu við enda ganganna.

Við sem höfum hlýtt yfirvöldum í einu og öllu síðustu 16 mánuði nennum ekki fleiri hertum sóttvarnaraðgerðum innanlands. Við sem erum fullbólusett með vottorð upp á vasann og ferðafær út í heim.

Við sem vitum ekki betur en að fullbólusettir fái kannski væg flensueinkenni og þurfi fæst að leggjast inn á sjúkrahús. Enginn er alvarlega veikur og þarf að tengjast við öndunarvél.

Í okkar augum er faraldurinn orðinn að flensu. Aðallega hættuleg eldra fólki og einstaklingum með undirliggjandi sjúkdóma. Við hin getum hrist hana af okkur.

Skimið Íslendinga við heimkomu frá sólarlöndum. Látið okkur hin í friði! Við eigum allt sumarið skilið með Þjóðhátíð, Gleðigöngu, Color run og Menningarnótt.

Eldri konur eru margar hverjar ekki hrifnar af því að hópur yngri kvenna séu að birta sögur af samskiptum sínum við söngvara nokkurn sem var sviptur brekkusöngstitli af Þjóðhátíðarnefnd.

Þegar þær voru ungar þá heldu allir kjafti og ungar stúlkur reyndu að passa sig á dónaköllum. Ef þeim mistókst það, sögðu þær engum frá misnotkuninni og báru harm sinn í hljóði.

Nú eru hinsvegar aðrir tímar. Enginn þarf að fara í felur með að hafa lent í dónakalli. Eiga reyndar að segja frá því öðrum til viðvörunar. Taka þessa karla úr umferð.

Þeir ráða svo sjálfir hvort þeir vilja leita sér hjálpar við dónaskap eða fara í mál við allt og alla með hjálp lagarefa.