Ár er liðið og enn erum við að hjakka í sama farinu á byrjunarreit. Til hvers erum við að taka á okkur allar þessar takmarkanir og skerðingar á frelsi til þess eins að þurfa að núllstilla aftur og aftur og aftur? Bara vegna þess að stjórnvöld eru of þrjósk eða duglaus til að loka landamærunum svo veiran sleppi ekki inn aftur og aftur og aftur.

Refsiaðgerðir væri réttara heiti heldur en sóttvarnaraðgerðir. Okkur er refsað sí og æ fyrir syndir einhverra örfárra ferðamanna með fölsuð vottorð og svikin loforð um að virða sóttkví. Hef mætt þó nokkrum túristum á Laugaveginum án grímu og séð þau setja upp hundshaus þegar þess er krafist af þeim við inngöngu í verslanir.

Þegar ég var atvinnulaus, þá hefði ég vel getað hangið hjá systkinum mínum í Danmörku, og látið mömmu eða pabba stimpla mig inn mánaðarlega hjá Vinnumálastofnun á íslenskri IP-tölu og mínu lykilorði. Voru ekkert að fylgjast með hver væri á landinu. Áttu það þó til að boða fólk í viðtal með engum fyrirvara. Slæmt að vera einmitt þá staddur í öðru landi.

Veit ekki hvernig þetta er núna. Sennilega rafræn skilríki inn á „mínar síður“ og staðfest þar að þú sért enn í atvinnuleit. En þá þarf IP-talan alltaf að vera íslensk. Einhver nefndi þó að nú þyrfti fólk að mæta í eigin persónu til að stimpla sig inn. Veit ekki hvað er hæft í því, en þannig var það fyrir svona 30 árum síðan. Fyrir tíma netsins.

En hvað um það. Lokið andskotans landamærunum. Skítt með það þó eitthvert túristagos sé í gangi. Kemur líkamlegri og andlegri heilsu þjóðarinnar ekkert við. Þurfum nauðsynlega að geta ferðast óhindrað um landið okkar í sumar. Hitta fólk og gleðjast. Halda hátíðir og mannamót. Heimurinn verður hvort sem er lokaður í allt sumar. Hingað eru ekki að fara koma neinir hópar af erlendum ferðamönnum nema stjórnvöld ætla áfram að horfa í gegnum fingur sér að með þeim kemur 5. og 6. bylgja faraldursins.

Oft hristi ég hausinn yfir því að vera kaupa handónýtar samlokur í hádegismat. Illa smurðar samlokur sem hafa ekkert breyst síðan ég var unglingur. Staðlaðar með lélegu áleggi og sósum á ódýru brauði. Af hverju læt ég bjóða mér svona viðbjóð dag eftir dag? Jú, vegna þess að ég nenni ekki að smyrja eigið nesti.

Lausnin er einföld. Matbúa allt frá grunni. Græja samlokur eftir eigin höfði. Kaupa gott brauð, gæða álegg og ferskt grænmeti. Ekkert dýrara en kostar smá undirbúning og nostur heima við kvöldið áður. Verð bara að nenna því.

Í dag tók ég með mér rónalokur frá kvöldinu áður. Brauð smurt með kjötfarsi og smjörsteikt á pönnu. Margfalt betra en tilbúna draslið úr verslunni nálægt vinnustaðnum.

Mikið vildi ég að það væri mötuneyti eða aðsendir matarbakkar í vinnunni. Víst borin von eftir styttingu vinnuvikunnar.

Ef ég lít út um stofugluggann þá blasir við mér gríðarstór og ókláraður húsgrunnur. Verkkaupi sagði fyrri verktaka upp vegna vanefnda. Nýr verktaki er farinn að koma sér fyrir. Rúnta um á skröltandi skurðgröfu. Setja upp lítinn krana og járnabindingaborð. Verð að segja að það er ekki sami völlur á þessum nýja og þeim gamla.

Tækin virðast eldgömul og úr sér gengin. Hjá þeim fyrri glönsuðu nýbónuð, nýsmurð og nýleg tækin. Vinnuskúrarnir glæsilegir með mötuneyti, skápum, salernum og sturtum. Skúrar hins nýja eru hrörlegir og verktakinn frægur kennitöluflakkari sem hefur fram að þessu ekki sinnt aðbúnaði og öryggi starfsmanna sinna sem skyldi.

Skil ekki alveg þessi skipti á verktökum. Bara út af mismunandi túlkun fyrri verktaka og verkkaupa á loforðum og efndum samnings. Og ráða svo mun síðra fyrirtæki til að klára verkið. Get ekki séð að þau glæsilegu hús sem fyrri verktaki hefur klárað séu eitthvað að hruni kominn. Kemur mér ekki á óvart ef verkkaupinn lýsir yfir gjaldþroti áður en árið er liðið. Sjóðir tómir og lánalínur horfnar og þess vegna svona fyrir komið með verkefnið.

Sama gamla sagan og málaferli framundan milli verkkaupa og fyrri verktaka með ásökunum um vanefndir á báða bóga.