Femínistar virðast telja sig eiga einkaleyfi á umræðunni um kynferðismisnotkun og nauðganir. Um leið og einhver önnur vogar sér inn á þeirra svið er voðinn vís.  Þessu fékk Þórunn Antonía að kynnast í vikunni þegar hún kynnti límiða ofan á glös til að minnka líkurnar á að ómenni laumi þar óminnislyfjum ofan í, en þó aðallega til að skapa umræðu um þetta mein.

Í framtíðardraumaheimi femínista verða nauðgarar ekki til.  Þeir hætta sinni iðju og fara að sinna öðru.  Læra sína lexíu.  Að nei þýðir nei.  Þess vegna sé engin þörf á límmiðum yfir glös á skemmtistöðum.  Nóg sé að segja nauðgurum að hætta lyfjanauðgunum á djamminu. Og þeir munu hlýða.  Þannig sé málið leyst.  Konur þurfi því ekkert sérstaklega að passa sig.

Límmiðar Þórunnar Antoníu eru ekki aðeins hugsaðir sem vörn, heldur sem áminning um að konur og karlar verða fyrir lyfjanauðgunum þegar þau eru að skemmta sér.  Að við eigum að passa upp á hvort annað og hafa í huga að kannski sé eitthvað athugavert við að maður sé að bera meðvitunarlausa stúlku á öxlinni inn í leigubíl.  Stöðvum hann og spyrjum um tengsl hans við stúlkuna.  Kemur þá fljótt í ljós hvort þau séu einhver og hvort hann eigi eitthvað með að drösla stúlkunni inn í bílinn.

Skil ekki þessa hugsun að ekki megi reyna koma í veg fyrir nauðgun.  Að slíkt upphefji nauðgunarmenningu landans.  Við setjum á bílbelti þegar við keyrum. Læsum útidyrunum yfir nóttina.  Krossum börnin okkar eftir bað áður en við klæðum þau.

Löngu tímabært að við horfumst í augu við þá staðreynd að skrímsli búa meðal okkar. Rétt eins og hjá hundum.  Stundum slæðast geðveikir hvolpar með í gotinu. Og þeir þrífast hvergi og þarf því að leiða þá bak við hús og skjóta.  Legg til að slíkt hið sama sé gert við nauðgara…að minnsta kosti sé skotið undan þeim.

Nú skín sólin og hitastigið nálgast annan tuginn.  Auðvitað verðum við öll að skrattast út og brenna á okkur skallann.  Annars erum við að missa af sjálfu sumrinu.  Mér sem fannst gærdagurinn svo mátulegur í tíu gráðum og kaldri golu.

Ég er einn af eilífðarfarþegum almenningsvagna höfuðborgarsvæðisins.  Er samt alltaf á leiðinni að fá mér bíl en hætti svo jafnóðum við vegna þess hve dýrt er að reka dæmið. Auk þess finnst mér hundleiðinlegt að keyra ólíkt bifreiðastjóranum afa mínum og nafna.  Yrði hinsvegar alsæll á vespu.

Lengi vel hafa samfarþegar mínir farið í taugarnar á mér fyrir ýmsa ósiði og leiðindi. Núna eru bílstjórarnir búnir að bætast í hópinn.  Sérstaklega erlendi gaurinn sem hleypti bara farþegum út þar sem aðrir ætluðu að koma inn í vagninn. Annars brunaði hann bara framhjá biðskýlum og hirti ekkert um ópin í þeim sem vildu komast úr vagninum. Hef ekki séð hann síðan ég kvartaði kröftulega yfir honum til Strætó s/f.

Í gær kom erlendi bílstjórinn mér þó á óvart.  Hann var hress og blastaði sinni útvarpsstöð yfir vagninn.  Austurevrópsk harmonikkutónlist sem hann söng með.  Langaði til að spyrja hann um þjóðerni en fannst það of frekt.  Svona eiga bílstjórar að vera.  Hressir og frjálsir en jafnframt til í að hleypa manni út.