Aðdáendur Heru Bjarkar og Friðriks Ómars eipuðu á facebook og twitter og létu hatur sitt dynja á Hatari í kjölfar sigurs þeirra. Gerum aldrei neitt nýtt og höldum bara áfram að senda sama sveitta liðið með sama þreytta vælið.

Hatari vann á eftir sem leið á forkeppnina. Atriðið er algjör snilld. Lagið skánar við frekari hlustun. Tuttugu og tvö ár síðan við sendum Pál Óskar með rasskinnarnar berar og breyttum keppninni.

Hann vill reyndar sniðganga keppnina í ár en það myndi enginn taka eftir því ef litla Ísland birtist ekki í Tel Aviv. Allir munu hinsvegar taka eftir Hatara. Sannið þið til!

Síðastliðið ár var ekkert spes. Sífelldar þvagfærasýkingar og yfirvofandi húsnæðisleysi með haustinu. Fann þó eftir mikla leit nýjan samastað á viðráðanlegu verði og fór í aðgerð.

Hef verið þreyttur síðan þá. Og missti á tímabili það litla sjálfstraust sem ég þó hafði. Varla óeðlilegt þegar fermingarfélaginn er tímabundið úr leik fram að næstu aðgerð í haust.

Huggun harmi gegn er að ég sit ekki lengur í kortér á könnunni eða lengur að tæma þvagblöðruna. Fátt er svo með öllu illt að ei boði gott.

Horfði enn einu sinni á The Green Mile yfir hátíðarnar og grét eins og ungabarn þegar stóri kraftaverkamaðurinn var leiddur í rafmagnsstólinn.

Sitjandi á sófanum meðan titlarnir runnu yfir skjáinn, með grátbólgin augu, þvaglegg og lyfjaður eftir aðgerð, fór ég að hugsa um dauðann. Hvernig sé að mæta honum með svona löngum aðdraganda. Þurfa að sætta sig við að þetta sé búið.

Hve mjög ég hafði kviðið fyrir svæfingunni. Óttast að vakna ekki aftur. Á endanum var ég búinn að tala mig niður á að kannski væri ekkert svo slæmt að sofa áfram. Deyja drottni sínum. Fullt af skemmtilegu fólki sem bíður fyrir handan.

Sáttur við dýr og menn gekk ég inn á Landspítalann við Hringbraut árla morguns í desember. Svo rólegur að sætti undrun. Horfði með aðdáun á eftir tveimur litlum börnum fara á undan mér í aðgerð og brosti til þeirra. Ég var svo miklu hugrakkari sem barn. Brosti einnig hughreystandi til foreldra þeirra sem áttu svo erfitt með að horfa á eftir ungunum sínum.

Lagðist sallarólegur á skurðarborðið. Fékk í mig æðalegg og grímu yfir andlitið. Man lítið eftir það.

Mikið varð ég undrandi að vakna þremur tímum síðar.