Maðurinn í hettuúlpunni leggur bíl sínum á hverjum morgni.  Gengur fyrir framan hina bílana og lítur inn um sérhvern þeirra bílstjórameginn.  Gengur svo yfir götuna og hverfur eitthvert inn í skrifstofulandið með skjalatöskuna sína.

Breytir litlu þó skínandi sól og svækjuhiti séu úti.  Hettumávurinn mætir í úlpunni með klút fyrir vitrum sér.  Ekur bílnum meira að segja þannig.  Má greinilega ekki þekkjast.

Sátum úti við kaffihús í Aabenraa í Danmörku í sumar þegar systir Georgs Bjarnsfreðssonar fór óumbeðin að halda tölu yfir okkur gestunum.  Skyldi lítið sem blessuð konan var að þruma yfir okkur, en það var eitthvað á þá leið að hún væri með fimm háskólagráður og hefði verið kennari áður en hún tapaði sér.  Kurteis kaffiþjónn bandaði henni frá.  Hún gekk þá niður verslunargötuna húðskammandi einhvern ímyndaðan einstakling.  Sennilega hefur hún bara gleymt að taka lyfin sín, því geðheilbrigðiskerfið í Danmörku er án efa mun betra en á Íslandi.

Fössari.  Snemma heim úr saltnámunum.  Vagninn þægilega tómur og enginn búinn að gera alvarlega á sig.  Næsta stopp breytir því snögglega.  Fimmtán stykki af sjö eða átta ára krökkum storma inn ásamt einni tilsjónarkonu.  Oooohhhhhh!!!  Why me?