Listaverkinu í Feneyjum var loksins lokað af lögreglu borgarinnar. Enda verið að brjóta samkomulag með því að leyfa bænahald múslima innan í fyrrum kaþólskri kirkju. Nóg var nú að dreifa grænum mottum yfir gólfið.

Hugmyndin var þannig séð góð. Að ólík trúarbrögð ættu að geta lifað saman. Sem er náttúrulega bull og vitleysa. Snemma á sýningarferlinu tók Ibrahim Sverrir Agnarsson formaður félags múslima á Íslandi öll völd og fór að lóðsa trúarbræður sína inn í hina fyrrum kaþólsku kirkju til bænahalds.
Þvert gegn samkomulagi við borgaryfirvöld. Stal þar með verkinu á einu bretti frá svissneska listamanninum.

Í augum kristinna lítur svona listaverk út eins og yfirgangur múslima. Fylgismenn Múhameðs að taka yfir kirkju og breyta henni í mosku. Birtingarmynd þess sem koma skal í Evrópu í framtíðinni samkvæmt plani múslima ef þeir einir fá að ráða.

Menn munu neyðast til að láta sér vaxa skegg og klæðast kuflum. Skeggið er reyndar nú þegar komið í gegnum hipsterismann hér á Íslandi. Konur verða reknar inn í búrkur og undirgefni. Að ganga skrefi aftar en menn sínir. Hendur höggnar af þjófum og dætur drepnar fyrir að gjóa augum að drengjum utan islam. Er þetta það sem við viljum? Er þetta hin svokallaða fjölmenningarstefna að verki?

Nei, þetta er uppskrift að nýrri heimsstyrjöld þegar kristnir jafnt sem og þeir (ég) sem hafa gengið af trúnni sættum okkur alls ekki við framandi og kúgandi trúarafl förum að spyrna við fótum og setja spurningarmerki við yfirgang múslima. Undanlátssemi við nasista kom Evrópu inn í seinna stríð. Látum ekki undanlátssemi við múslima verða kveikjuna að þriðju heimsstyrjöldinni.

Trúarbrögð eru til alls ills. Þannig er það. Sagan sannar það ítrekað. Punktur og basta! Trú og stjórnmál eiga enga samleið.

Vorið stendur á sér. Samningar eru langt fjarri okkar ströndum og einungis fleiri verkföll í farvatninu. Kjötskortur í búðum og á veitingahúsum. Heilbrigðiskerfið að hruni komið. Og ríkisstjórn hinna ríku bara með derring og kjaft eins og vanalega.

Nýtt tilboð á borðinu sem gæti leyst vandann en ber því miður með sér kröfu atvinnurekenda um lengingu á dagvinnutíma. Hér og nú er ekkert pláss fyrir kröfur vinnuveitenda. Þær verða að koma seinna. Ekki núna þegar þarf að koma samfélaginu aftur í gang.

Þetta skilja ekki gráðugir eigendur fyrirtækja. Þeir vilja fá eitthvað til baka fyrir að láta eftir agnarögn af arði sínum í launabætur. Þessir menn æpa æfir af reiði þegar þeir neyðast til að skilja
við eiginn saur ofan í salernisskálina. Svo samansaumaðir eru þeir.

Stöðugleiki efnahagslífsins er hugmynd hinna ríku um að þeir þurfi ekki að sjá eftir meira af auði sínum í auknar launagreiðslur. Arður þeirra má ekki við því. Þeirra draumur felst í að þrælahald snúi aftur.

Mér finnst ótrúlegt að meirihluti meðlima flestra verkalýðsfélaga landsins skuli kjósa að fara í verkfall. Er þetta lið búið að gleyma að við erum rétt skriðin upp úr efnahagshruni sem setti okkur næstum á hausinn? Að kannski sé nú ekki svo mikið til skiptanna eftir að eigendur, stjórnarformenn og forstjórar fyrirtækja í einkageiranum hafa rakað til sín margföldum kauphækkunum og arði á skömmum tíma.

Hér er allt í frosti og mun ekkert breytast áður en allsherjarverkfall skellur á í lok mánaðarins. Ríkisstjórnin ætlar ekkert að gera fyrr en aðilar semja. Samtök atvinnurekenda ætla ekki að beygja sig. Verkalýðsfélögin bakka ekki.

Við erum búin að vera. Septemberverkfallið 1984 snýr aftur tvöfalt verra og engum til hagsbóta. Tilgangslaus vinnustöðvun til tómra leiðinda fyrir alla hlutaðeigandi. Þetta er gamaldags baráttuaðferð sem hefur ekkert bit lengur. Þetta gekk sæmilega upp 1955 og kannski 1984. En mun ekki ganga núna.

Ég hallast að því að óhlýðnast kalli um að leggja niður störf ef að því kemur nema vinnuveitandinn reki mig á dyr. Ég er og hef alltaf verið á móti verkföllum. Þau þjóna engum tilgangi lengur nema að blása smá vindi undir veikburða vængi verkalýðsforkólfa sem hafa ekki staðið sig í stykkinu við að halda kjörum okkar uppi. Hvað ætla verkfallsverðirnir að gera. Beita mig hörku? Hver er bættari með slíku?