Svartstakkurinn Biskupinn og Innanríkisráðherrann voru á kirkjuþingi í gær. Sú fyrrnefnda sá lítið að vopnavæðingu lögreglunnar. Samfélagið krefðist þess. Sú síðarnefnda vældi yfir umræðunni sem væri ekki börnum bjóðandi. Fór ekkert inn á hve djöfullega hún væri búin að gera upp á bak sér sem ráðherra og að aðstoðarkona hennar væri að reyna að þagga niður í blaðamönnum með málsókn.

Þessar fraukur eru veruleikafirrtar rétt eins og restin af valdastéttinni. Skilja ekki vilja þjóðarinnar og finnst öll gagnrýni vera persónuleg árás á sig. Fatta ekki að Íslendingar eru ekkert sérstaklega trúaðir. Og þeir sem það eru tilheyra sértrúarsöfnuðum. Flestum er nákvæmlega sama hvað þessar skessur hafa fram að færa.

Þær standa fyrir einhvern veruleika í órafjarlægð frá venjulegu fólki.

Einhver „afi feiti“ leikur lausum hala í Kórahverfi í Kópavogi og tælir til sín unga drengi með nammi og teiknimyndum. Guð má vita hvað þetta gerpi hefur gert á hlut drengjanna.

Nú halda líklega flestir að „afi“ sé eldri maður, jafnvel kominn á eftirlaun. Ef til vill, en getur ekki verið að hann sé í kringum fertugt með grátt hár? Allir eru gamlir í augum ungra barna. Væri ekki ráð að kasta víðara neti og gera ráð fyrir að óþverrinn sé á milli fertugs og sjötugs?

Við Íslendingar elskum greinilega að láta ríða okkur í ósmurðan afturendann. Þess vegna kusum við aftur yfir okkur hrunflokkana út á veika von um skuldaleiðréttingu húsnæðislána sem núna virðist vera á leiðinni til andskotans. Nákvæmlega eins og umsjónarmaður leiðréttingarnar, Tryggvi Þór Herbertsson, vildi alltaf.

Þrautsegja þjóðarinnar dugði ekki í fjögur ár til viðbótar með vinstriflokkunum. Fólk klæjaði að fara eyða aftur með lánsfé spilltra banka. Kaupa sér Range Rover og sumarhús út á krít. „Eignast“ eitthvað fyrir næsta óhjákvæmlega hrun.