Stærsta ferðahelgin að hefjast. Íslenskir apaheilar á ferð og flugi með skuldahala í eftirdragi sem þau svo leggja upp í handarkrikanum á næsta manni. Ofurdrykkja, framhjáhald og grill. Æla og skita út í móa. Stöku nauðganir hér og þar.

Unga fólkið dröslast til Vestmannaeyja. Þar er stemningin. Handan hafsins fjarri stóru eyjunni Íslandi. Húkkarinn í kvöld með heilum hóp af einhverju fólki sem kann hvorki á hljóðfæri né getur sungið. Bingó reðurguð á Súlnasalnum (kúluhúsinu). Gagnfræðaskólastúlkur meira en velkomnar en verða bara að þegja og liggja grafkyrrar á meðan hann klárar.

Þegar ég var þarna fyrir aldarfjórðungi var eitt band sem lék fyrir dansi. Síðan Skein Sól, Stuðmenn, Nýdönsk eða Sálin Hans Jóns Míns. Sveitir hvers meðlimir kunnu á hljóðfæri og sömdu sín eigin lög. Núna er þetta bara allt sama drullan af einhverjum wannabe hvítum rappörum sem halda að þeir séu flottir.

Annars finnst mér dagskráin yfir helgina frekar rýr fyrir handlegginn sem gestir þurfa að greiða fyrir skemmtiatriði og dvöl í dalnum. Metnaðurinn virðist alveg horfinn eftir covid-19. Nema að ÍBV sé að safna upp í skuldir síðustu ára.

Þvert gegn eigin getu sé ég um fjármál og fleira tengt mömmu gömlu. Sannaði sig ég dag þegar henni var neitað um lyfjaskammtinn sinn vegna gamallar skuldar. Ég kom af fjöllum og vissi ekki betur en allt væri greitt og í góðum málum. Hafði gleymt að greiða reikningana hennar í síðasta mánuði.

Gengur því greinilega ekki lengur að maður á fyrstu stigum elliglapa sjái um fjármálin. Velti því nefnilega fyrir mér í allan dag af hverju há upphæð hafði verið dregin af reikningnum hennar gömlu sem ég kannaðist ekkert við. Kviknaði svo á perunni undir kvöld að ég hafði gert upp skuld fyrir hana í gær. Var bara búinn að gleyma því.

Alzheimer here I come!

Ömurlegt að neyðast til að nota þetta strætóapp sem batnar ekkert við næstu uppfærslu heldur versnar. Nú þarf maður að tengjast með bæði símanúmeri og öryggiskóða. Aftur og aftur og aftur. Hata þetta smáforrit!