Svo er það hinn helmingaskiptaflokkurinn.  Sveipar sig skikkju frelsis og einkareksturs. Samt starfar þetta lið flest hjá hinu opinbera.  Aðhyllist ríkisstyrkta einkavæðingu þar sem flokkshestar fá úthlutað bitlingum sem við hin greiðum fyrir með hærri sköttum.

Með reglulegu millibili ríður einn þessara frelsiselskanda fram með áfengisfrumvarp sem veitir leyfi til sölu veiga utan ríkisrekinna vínbúða.  Frumvarp sem dagar vanalega uppi í lok kjörtímabils svo hægt sé að endurnýta það á næsta kjörtímabili.

Aldrei þorir þetta stuttbuxnalið að spyrða afnám áfengisskatta við frumvörp sín. Enda virðist Alþingi frekar vera í stuði fyrir að setja hömlur, bönn og skatta heldur en að liðka fyrir og auðvelda líf samborgara sinna.

Alla flokka á Íslandi virðist kitla í fingurgóma að keyra fram blauta drauma sína um stjórn á lýðnum.  Segja okkur hvernig við eigum að haga lífi okkar.  Hafa vit fyrir okkur því við erum svo sauðheimsk.

Ég kýs að treysta fólki til að stýra sínu lífi sjálft.  Boð og bönn eru eitur í mínum beinum og aðeins sett til að fróa þeim sem varpa þeim yfir okkur hin.  Þau gera svo sjálf það sem þeim andskotans sýnist meðan við hin neyðumst til að hlýða í blindni.

Í öllum löndum þrífst spilling.  Eins mikið og mér þykir vænt um Ísland, þá þoli ég ekki hve tær hún er og beint fyrir augum okkar.  Hérna kunna fáir að skammast sín. Síst af öllu bændamafía Framsóknarflokksins með sinn tíu ára búvörusamning á borðinu sem festir í sessi einokun Mjólkursamsölunnar og lamar alla samkeppni og innflutning.

Þessir gosar vilja viðhalda kerfi sem hentar hvorki bændum né neytendum, heldur bara milliliðum og spilltum flokkshestum.  Verst þykir mér að við sem þjóð skulum láta þetta yfir okkur ganga og svo kjósa þetta pakk aftur og aftur til valda.  Þangað leitar klárinn þar sem hann er kvaldastur.  Heiðra skaltu skálkinn svo hann skaði þig ekki.  Mikið eiga þessi spakmæli vel við okkur.

Kjósum þessa óværu, Framsóknarflokkinn, burt frá Íslandi í haust.  Við eigum svo miklu betra skilið.  Þetta krabbamein hefur skaðað okkur nógu lengi.

Tvær  vikur að baki í Danaveldi að angra ættingja.  Átta ár og eitt hrun síðan síðast og lítið sem ekkert hefur breyst…eða þannig.  Nýrri bílar og nútíma arkitektúr eru þó að ryðja sér til rúms. Annars er flest við það sama.  Þægilegt og rólegt.  Stöðugt og traust.  Einsleitt, flatt og gróðurríkt landslag eins langt og litið er.  Danmörk er fallegt og gott land en ég gæti aldrei búið þar til lengdar.  Sakna þess að geta horft langar leiðir út um eldhúsgluggann hjá mér.  Dreg dýpri anda með víðfeðmi fyrir framan mig.  Enda með innilokunarkennd upp að vissu marki.

Dvaldi reyndar ekki í neinni borg, heldur í tveimur minni bæjum rétt fyrir utan Randers og Aabenraa, í allt of góðu yfirlæti og ofáti.  Var þó farinn að sakna íslensku streitunnar undir það síðasta í dvöl minni. Fjallanna og sjávargolunnar.  Fjölbreytileika birtunnar.  Allra apaheilanna sem kjósa vitlaust á fjögurra ára fresti og ég elska að hata.  Ég má ekki láta líða svona langt á milli heimsókna. Ekki mikið mál að fara oftar og dvelja skemur í hvert sinn. Jafnvel þó ég þoli ekki að ferðast.

Finnst alltaf svolítið erfitt að gista inn á fólki.  Jafnvel mínum nánustu ættingjum. Líður best einn með sjálfum mér þó frábært sé að hanga með klaninu sem lengst þegar maður er í heimsókn.  Tilgangurinn með því að þræla sér til ættingja í öðrum löndum er einmitt að verja sem mestum tíma með þeim.  Annars  myndi maður bara þramma milli safna og skemmtigarða.  Eitthvað sem við gerum ekki einu sinni heima hjá okkur.

Hef einmitt hugsað mér að ferðast aðeins innanborgar restina af sumarleyfinu mínu. Gerast ferðamaður í eigin bakgarði.  Skoða bæinn minn og borgina okkar. Anda að mér sjávargolunni, njóta allt of dýrra drykkja og matar, og safna freknum á skallann.  Það er að segja ef rigningin hefur ekki fylgt mér frá Danmörku.