Fáranlegt að einhverjir fimm tólf ára drengir haldi heilum skóla í heljargreipum. Heilu hverfi þegar út í það er farið. Bara af því þorri þeirra er af erlendu bergi brotinn og það má ekki snerta þá.

Hefði ég hagað mér svona tólf ára gamall 1985, hefði ég endað hjá Reyni skólastjóra sem hefði stýrt mér í rétta átt með nokkrum þjósti. Hefði aldrei komist upp með slíka hegðun til lengdar.

En núna mega kennarar ekki anda á börnin af ótta við að fá lögfræðing í hausinn.

Undarlegt að refsa fólki fyrir eitthvað sem gerðist fyrir 35 árum síðan. Viðurkenni að ég hefði verið ansi sáttur við að setja í tuttugu og tveggja ára konu þegar ég var fimmtán ára með ólæknandi standpínu.

Og svo er henni refsað fyrir að láta eftir rellinu í honum og verða ólétt í kjölfarið. Hvernig væri að leggja heykvíslunum og slökkva í kyndlunum í smástund.

Hef ákveðið að snúa til baka úr smá dvala sem ég en aðallega aðrir settu mig í fyrir að tjá mig óvarlega um flóttafólk frá Miðausturlöndum á þessari síðu. Tel nú að nægur tími hafi liðið. Hlýt að hafa tekið út næga refsingu síðastliðna tvo mánuði.

Viðurkenni fúslega að hafa gengið full langt í fullyrðingum mínum um flóttafólk hérlendis. Sem stuðaði gott fólk sem klagaði mig upp virðingarstigann svo ég fékk tiltal og var settur í skammarkrókinn.

Ég ritskoðaði í kjölfarið greinaskrif mín eitt ár aftur í tímann. Eftir það gafst ég upp og setti síðuna bara í ótímabundinn dvala. Eitthvað sem fór virkilega í taugarnar á mér því ég hata ritskoðun í hvaða formi sem hún birtist.

Um leið og fólk fer að ritskoða aðra þá fyrst fer allt til andskotans. Sagan geymir ótal sögur þess efnis en fæst okkar virðast ætla að læra af þeim með opnari huga, gagnrökum og setja sig í spor annarra.

En ég skil jafnframt að sem ríkisstarfsmaður get ég ekki birt hvað sem er og mun reyna að virða það í framtíðinni og gera betur.