Að hanga heima eins og hor upp á vegg gerir engum gott. Síst fyrir geðheilsuna.

Rúmið hefur verið minn besti vinur. Fátt betra en að liggja þar hálfan sólarhringinn og helst lengur til að drepa tímann og minnka álagið á vinstri fótinn. Restin af sólarhringnum eytt í gláp á þáttum sem engu máli skipta.

En nú er nóg komið. Bikar minn er barmafullur. Tími til kominn að rífa sig upp af rassgatinu og taka þátt. Mæta aftur til vinnu. Hætta að vorkenna sér.

Eitthvað held ég að íbúar eyjunnar fögru hugsi sig um tvisvar að leigja út hýbýli sín að ári liðnu. Og þá síst til tíu stráka sem skila húsinu til baka í rúst með illa lyktandi sokka og nærbuxur út um allt. Ónýt gólfefni og garðhúsgögn. Beyglaðar þakplötur og borðplötur í eldhúsinu.

Haldandi garðpartý með Patrik og Húbba Búbba hoppandi um miðjan dag á pallinum og birta það á netinu. Hvar er virðingin fyrir eigum annarra. Þakklætið fyrir að fá leigt húsaskjól undan skítaveðri helgarinnar?

Fólk með vonlausan tónlistarsmekk virðist vera sama fólkið og gefur skít í allt og alla.

Eitthvað virðist vera að rofa til hvað vinstri fótinn varðar. Hitinn stiglækkandi og jafnvel von á að geta stigið örlítið í hann eða tyllt honum eftir að niðurstöður úr sneiðmyndatöku og röntgen liggja fyrir innan mánaðar.

Hægri fóturinn virðist einnig hafa hætt við að sýkjast alvarlega og bólgna eftir að ég innbyrði nokkra tugi sýklalyfstafla og passaði mig betur.

Hata að geta ekki gengið eðlilega á milli staða. Langar stundum til að öskra á menn sem spígspora áhyggjulausir framhjá þegar ég sit úti á svölum. Segja þeim að meta slíka gjöf. Hugsa betur um heilsuna og fæturna.