Byggi ég enn í Kópavogi myndi ég gæla við að veita Vinum Kópavogs mitt atkvæði. En þar sem ég er aftur fluttur í mitt fæðingarpláss Reykjavík, þá er Ábyrg Framtíð kannski málið. Á endanum kýs ég auðvitað Samfylkinguna af gömlum kratavana.

Er mjög hlynntur bættum almenningssamgöngum en hef mínar efasemdir varðandi borgarlínuna. Svo margt sem er byggt á óskhyggju í stað staðreynda í því máli.

Til að mynda sú staðreynd að Íslendingar vilja frekar aka sjálfir til vinnu heldur en að vera ekið í einhverri síldartunnu ólíkra þjóðarbrota sem blasta efni sínu heyrnartólalaust yfir allan vagninn úr snjallsímunum sínum meðan þau tala viðstöðulaust við einhvern á hinum enda línunnar.

Rasismi, já, eflaust af minni hálfu. En þegar ég var krakki þá talaði fólk yfirleitt ekki í strætó og leyfði samfarþegum sínum að sitja óáreitt í þögn og ró fram að sinni útgöngustöð eftir langan vinnudag. Enginn nennir að ferðast með símaklefa á hjólum.

Þegar ég var ungur og á eftir stelpum, þá þótti meiri viðreynsla og dónaskapur dyggð frekar en ekki. Að vera Reynir Pétur var trygging fyrir árangri. 99 nei en 1 já var bara góður árangur. Reyna, reyna og reyna. Þreyta og draga inn eins og við laxveiðar þar til ein beit á agnið og asnaðist með þér heim. Rella og biðja þar til einhver gafst upp fyrir þér.

Sjálfur var ég aldrei góður veiðimaður á lendum miðbæjarins um helgar. Kunni hvorki þessa kúnst né nennti að sinna henni af nokkru viti. Auk þess var ég blindur á áhuga hins kynsins á mér þá sjaldan sem það gerðist. Kveikti ekki á perunni og allt rann út í sandinn. Missti af glugganum oftar en ekki.

Hvað um það. Ætlaði að skrifa um miðaldra typpalinga sem líta á það sem rétt sinn að hafa óheftan aðgang að barnungum stúlkum (15-17 ára) til að setja í þegar þeir eru þunnir heima eftir kvöld með strákunum. Enda löglegt, eins ógeðslegt og það reynist vera. Af hverju er ekki búið að breyta þessum lögum á hinu háa Alþingi í samræmi við lög nágrannaþjóða okkar!

Með hækkun stýrivaxta fer sama leikritið í gang og eftir hrun þegar Seðlabankinn hækkaði og hækkaði vexti upp í 18% svo fullt af fólki missti húsnæði sitt til bankanna því þau gátu ekki greitt af síhækkandi láni.

Endurreistu bankarnir græddu hinsvegar margfalt á að endurselja íbúðirnar fyrir mun hærra verð en þeir fengu þær á upp í lánaskuldir eða með því að kaupa þær á uppboðum í gegnum sýslumenn landsins. Með leyfi vinstristjórnarinnar.

Alltaf sami viðbjóðurinn viðgengst á þessu skeri. Við lærum aldrei. Og bara tökum það áfram upp í ósmurt rassgatið. Nú ætla bankarnir (Sjálfstæðisflokkurinn) að taka annan snúning á eigur og ævisparnað fjölskyldnanna í landinu. Fylla hirslur sínar af þýfi sem hefur orðið til á bökum vinnandi fólks þessa lands. Og aftur í gegnum bankakerfið með samþykki ríkisstjórnarinnar og Seðlabankans.

Lausnin er auðvitað að svæla þetta lið út úr Stjórnarráðinu, Seðlabankanum og setja á stofn samfélagsbanka sem þjónar launafólki þessa lands í stað fjármagnseigendum.