Oft hristi ég hausinn yfir því að vera kaupa handónýtar samlokur í hádegismat. Illa smurðar samlokur sem hafa ekkert breyst síðan ég var unglingur. Staðlaðar með lélegu áleggi og sósum á ódýru brauði. Af hverju læt ég bjóða mér svona viðbjóð dag eftir dag? Jú, vegna þess að ég nenni ekki að smyrja eigið nesti.

Lausnin er einföld. Matbúa allt frá grunni. Græja samlokur eftir eigin höfði. Kaupa gott brauð, gæða álegg og ferskt grænmeti. Ekkert dýrara en kostar smá undirbúning og nostur heima við kvöldið áður. Verð bara að nenna því.

Í dag tók ég með mér rónalokur frá kvöldinu áður. Brauð smurt með kjötfarsi og smjörsteikt á pönnu. Margfalt betra en tilbúna draslið úr verslunni nálægt vinnustaðnum.

Mikið vildi ég að það væri mötuneyti eða aðsendir matarbakkar í vinnunni. Víst borin von eftir styttingu vinnuvikunnar.

Ef ég lít út um stofugluggann þá blasir við mér gríðarstór og ókláraður húsgrunnur. Verkkaupi sagði fyrri verktaka upp vegna vanefnda. Nýr verktaki er farinn að koma sér fyrir. Rúnta um á skröltandi skurðgröfu. Setja upp lítinn krana og járnabindingaborð. Verð að segja að það er ekki sami völlur á þessum nýja og þeim gamla.

Tækin virðast eldgömul og úr sér gengin. Hjá þeim fyrri glönsuðu nýbónuð, nýsmurð og nýleg tækin. Vinnuskúrarnir glæsilegir með mötuneyti, skápum, salernum og sturtum. Skúrar hins nýja eru hrörlegir og verktakinn frægur kennitöluflakkari sem hefur fram að þessu ekki sinnt aðbúnaði og öryggi starfsmanna sinna sem skyldi.

Skil ekki alveg þessi skipti á verktökum. Bara út af mismunandi túlkun fyrri verktaka og verkkaupa á loforðum og efndum samnings. Og ráða svo mun síðra fyrirtæki til að klára verkið. Get ekki séð að þau glæsilegu hús sem fyrri verktaki hefur klárað séu eitthvað að hruni kominn. Kemur mér ekki á óvart ef verkkaupinn lýsir yfir gjaldþroti áður en árið er liðið. Sjóðir tómir og lánalínur horfnar og þess vegna svona fyrir komið með verkefnið.

Sama gamla sagan og málaferli framundan milli verkkaupa og fyrri verktaka með ásökunum um vanefndir á báða bóga.

Við íslendingar erum spennufíklar upp til hópa. Iður jarðar opnast og halarófan heldur í átt að gosinu í stað þess að hlýða Víði og halda sig heima. Allir verða að fá sjálfu fyrir instagram, facebook og tinder. Drónahjarðir, þyrlur og flugvélar sveima svo yfir lýðnum. Einhver gæti skaðast í svona sirkus en okkur er slétt sama.

Ef einhvers staðar er eldur, þá flykkist Íslendingurinn þangað eins og naut að nývirki. Húsbrunar laða fólk að sér sem fer akandi á milli bæjarhluta til að berja eldinn augum og þvælast fyrir viðbragðsaðilum. Í æsku lærðum við snemma að elta sjúkrabíla, hjóla upp í Fossvog til að sjá þyrluna lenda við spítalann eða hlaupa út í móa til að hjálpa við að „slökkva“ sinubrunan.

„Sjáðu ljósið“ segjum við meðan dinglum ljósi fyrir framan ungabörn. Strax þá hefst þessi leikur að eldinum. Innrætingin um að hlaupa í átt að ljósinu í stað þess að halda sig í myrku örygginu.

Og nú ætlum við að galopna landamærin fyrir erlendum skríl með fölsuð vottorð keypt á netinu fyrir 25 dali. Bara til að fá smá innspýtingu í túrismann. Rútufyrirtækið hans Bjarna Ben. og Bláa lónið. Fjórða bylgjan kemur svo í kjölfarið með takmörkunum og lokunum. Væri ekki nær að bíða aðeins lengur og klára að bólusetja þjóðina að hjarðónæmi!

Umheimurinn verður lokaður í allt sumar. Af hverju í ósköpunum erum við að opna fyrir einhverjum fáeinum hræðum sem segjast vera bólusettir eða með ónæmi? Allt fyrir nokkrar krónur í kassann. Af hverju megum við Íslendingar ekki njóta þess að ferðast nokkuð örugglega um fallega landið okkar án hættu á fjórðu bylgjunni? Djöfull eiga stjórnarflokkarnir eftir að tapa í kosningunum í haust ef faraldurinn fer aftur á flug.