Black lives matter

Bandaríkin hafa aldrei verið vagga frelsis og lýðræðis. Það er bara ímynd þeirra. Rétt eins og að Sjálftæðisflokkurinn standi fyrir einstaklingsfrelsi.

Bandaríkin færðust inn í fasisma í lok þrælastríðsins með sigri Norðurríkjanna. Ríki hert í eldi, ofbeldi og dauða bræðra og systra. Við tóku frekari landvinningar og villta vestrið með drápum á innfæddum. Frelsi í orði en ekki á borði fyrir þeldökka. Landi rænt af þeim sem voru þar fyrir.

Að Barack Obama hafi náð að verða forseti þessa ríkis er rannsóknarefni sagnfræðinga framtíðarinnar. Eflaust tókst honum það vegna þess að ungt og frjálslynt fólk flykktist á kjörstaði og styrkti framboðið í gegnum netið.

Joe Biden verður að fá konu og helst þeldökka eða af suður-amerískum ættum sem varaforsetaefni sitt. Virkja unga fólkið sem annars nennir ekki að skrá sig og mæta á kjörstað. Annars á hann ekki möguleika á að velta þessum heimska okra úr embætti.

Ef fíflið Trump verður endurkosinn, þá er úti um þá lýðræðistilraun sem bandaríki norður-ameríku hafa verið síðastliðin 250 ár. Þá hefst seinni borgarastyrjöldin milli frjálslyndra, íhaldssamra, hvítra og litaðra. Ríkjasambandið verður leyst upp og ríkin fá sjálf að móta sína framtíð eftir vilja íbúanna.

Sjálfur er ég ekki laus við fordóma þrátt fyrir að telja mig frekar frjálslyndan. Ekkert okkar er laust við fordóma. En þeir fordómar mega ekki verða til þess að samfélagið leysist upp í ofbeldi og óstjórn.

Fordómar eru sprottnir út frá fákunnáttu og hræðslu. Menntum og drögum úr ótta. Kynnum okkur innflytjendur. Kynnumst hvort öðru.

Covid-19 og ístran mín

Vaknaði í gærmorgun með Covid-19. Eða svo hélt ég. Allur lurkum laminn með þurran hósta, andnauð, hausverk og verki um allan líkamann.

Var við það að tilkynna grun minn og leggjast í fjórtán daga sóttkví þegar minnið fór í gang. Hafði verið að vinna upp fyrir mig vikuna áður og sniffa lím við álímingu á öskjur. Líkaminn er sennilega að vinna úr þeirri reynslu.

Hef áður lent í svona í öðrum störfum. Fékk til dæmis svipuð einkenni þegar ég var að raða upp parketlistum daglangt á lager Húsasmiðjunnar. Gat ekki andað daginn eftir en skánaði þegar kvölda tók.

Hefur eflaust eitthvað að gera með ístruna framan á mér. Og skort á hreyfingu og styrktarþjálfun. Veit alveg hvað þarf að gera en geri það samt ekki. Manneskjan er ekki skynsemisvera.

Pizzaland

Fullur eftirvæntingar, tilhlökkunar og vonar um fyrirtaks brauðpramma með fullt af áleggi fyrir minna verð, brunaði ég á Dalveginn eftir vinnu fyrir tíu dögum til móts við Spaðann.

En nei. Þarna var ekkert nýtt á ferðinni nema eitthvað lægri verðlagning sem vel má mæta og bæta með tilboðum keppinautanna; sérstaklega fyrir fjölskyldufólk.

Bara lélegur dagur á Dominos. Sama sveitta uppskriftin með upphleyptu deigi við jaðarinn. Síst meira af áleggi og aukaosturinn alls ekki til staðar. Brauðstangirnar loftkenndar, bragðlausar og þurrar.

Hef sjaldan orðið fyrir eins miklum vonbrigðum með brauðpramma. Enda sendi ég grátpóst á Spaðann. Var boðið inneign sem sárabætur í kjölfarið en ætla ekki að þiggja þær. Geng ekki í sömu gildruna tvisvar.

Verður víst að hafa í huga að gaurinn á bak við þetta er einn af þeim sem stofnaði Dominos á Íslandi á sínum tíma. Gerði reyndar sæmilega hluti í IKEA en hefur greinilega slegið algjört vindhögg núna. Tapað galdrinum.

Að vísu er maturinn í mötuneyti Garðabæjar hálfgert drasl, en á fínu verði. Kannski er það bara viðskiptahugmyndin og ég hef ekki yfir neinu að kvarta. Er að kaupa rusl á lægra verði en annars staðar.

Eyðir samt ekki þeirri staðreynd að þegar erlendar keðjur eða eitthvað svipað lendir á okkar ströndum, þá útvatnast það og er gert fokdýrt. Og við eigum bara að gleypa glæpinn hráan án eldunar. Þiggja það í ósmurt rassgatið.

Enn virðist vera við lýði viðskiptasiðferði danskra einokunarkaupmanna fyrri alda um að selja okkur maðkað mjöl. Enginn metnaður, bara græðgi. Rétt eins og einokunin sé enn við lýði. Verðum að læra að fara eitthvert annað þegar sparkað er í punginn á okkur.

Viku síðar fór ég á Pizzuna og fékk mér mánudagstilboð. Þvílíkur munur. Aukaosturinn var heldur betur til staðar ásamt ást og hlýju. Kannski vegna þess að pramminn var ekki gerður af ofdekruðum, íslenskum menntaskólaskríl, heldur fullorðnum einstaklingum frá fjarlægum löndum í leit að betra lífi?