Janúar er viðbjóður fullur af reynslusögum fullkomna fólksins sem sneri við blaðinu og missti fullt af kílóum og lifir nú á grasi og vatni.

Sérhver síða blaðanna öskrar á mann hve ófullkominn maður er. Að aðrir séu betri en ég. Að maður sé einskis virði.

Gaurinn á Aragötunni er ekki á góðri leið. Heldur dópveislur dauðans, fer yfir um og meinar stúlkum útgöngu eftir að hafa dúndrað í þær gegn dópi. Slæst svo við lögguna þegar hann er loksins handtekinn.

Ljóst er orðið að hann nýtur betri meðferðar en Jói á bolnum sem er búinn að skíta upp á bak í Breiðholtinu. Er sleppt út með áminningu meðan bílþjófur er sendur í fjögurra vikna gæsluvarðhald.

Alveg komið nóg af þessari samtryggingu flokksins og vernd yfir nauðgurum og barnaníðingum innan hans raða.

Getur verið að ég sé að breytast í skrögg? Meika ekki lengur þessi jól og áramót. Eflaust vegna þess að ég er barnlaus.

Öll jólalög nema þessi klassísku amerísku fara í taugarnar á mér. Tilraunakenndar smásprengingar fara í mínar fínustu. Kannski ættu björgunarsveitirnar bara að sjá um allt draslið og halda almennilegar sýningar í öllum hverfum höfuðborgarsvæðisins við áramót?

Kannski er Tenerife málið að ári?