Þar kom að því.  Reynt að myrða rukkara í stað lánadrottins.  Og það út af aumum mótorfák.  Ég taldi fyrst að hérna væri á ferð örvinglaður fjölskyldufaðir sem hefði misst allt sitt.  En, nei.  Bara geðsjúklingur sem var við að missa vélhjólið sitt til bankans.

Ég er mest hissa að svona skuli ekki hafa gerst fyrr.  Einstaklingar hafa vissulega misst stjórn á skapi sínu og hótað líkamsmeiðingum en svo ekki látið verða að því.  Maður negldi bílnum sínum í gegnum anddyrið hjá Íslandsbanka.  Og einhver öldungur sprengdi meinlausar bensínbombur niður í bæ.  Hvorttveggja gerðist utan skrifstofutíma.  En nú kom að því að einhver virkilega missti sig.

Hætta er á að fleiri fylgi í kjölfarið og mæti vopnaðir til að gera upp sín mál.  Reiðin í landinu er orðin svo mikil að lítið má út af bera.  Margir sjá ekki til lands eftir þriggja ára þrautagöngu frá hruni.  Eru enn hundelt af bönkum og fjármálafyrirtækjum í gegnum lögfræðistofur landsins sem maka krókinn á ástandinu.

Af hverju má fólk ekki bara skila inn lyklum af íbúðum og bílum sem þau geta ekki lengur greitt af? – Af því þá græða bankar, lögfræðingar og innheimtufyrirtæki ekki eins mikið á eymd fólksins.

Ekkert gekk að reka Gunnar Andersen svo sett var á svið leikrit og hann kærður fyrir eitthvað sem hann kannast ekkert við.  Ólafur Ragnar forseti lauk sjálfur öðrum þætti í sínu leikriti og ætlar að taka hálfan slaginn.  Það er segja ef hann hlýtur kosningu mun hann jafnvel hætta á miðju kjörtímabili.

Meira ruglið sem fólk heldur að það geti boðið landslýð upp á.  Vita allir sem vilja að Sjálfsgræðgismenn og Steingrímur Joð hata Andersen.  Aðallega fyrir að vera utan flokka og láta því ekki að stjórn.  Veit ekki hvað Ólafi gengur til.  Myndi bara hætta þessu ef ég væri hann og slappa af.

Slæddist inn í eitt af útibúum lyfjakeðju til að láta rukka mig í rassinn fyrir lífsnauðsynlegt læknadóp.  Er víst nokkuð sama hvert maður fer.  Verðið er svipað.  Sérstaklega ef tekinn er með bensínkostnaður í ódýrari apótekin.

Leið eins og ég hefði gengið inn á sjálfan Tony Soprano.  Þarna stóð í öllu sínu veldi súlukóngur landsins, sjálfur Gullfingur.  Nýorðinn sextugur.  Gott ef að kallinn kinkaði ekki kolli til mín.  Sennilega vanur því að apar eins og ég góni þegar hann bregður sér út í dagsbirtu.