Sumarið sem aldrei kom er á enda runnið. Helvítis haustið dynur á okkur og svíkur engan.

Enn hangi ég heima eins og hor upp á vegg. Örlög mín í höndum einhvers skosks andskota sem vill ekki leyfa mér að mæta aftur til vinnu fyrr en eftir enn eina myndatökuna. Röntgen í þetta skiptið og það á hinum fætinum.

Jafnvel þó veiki fóturinn sýni talsverð batamerki. Átti jafnvel að fá að stíga aðeins í hann í tilraunaskyni. En, nei! Alltaf einhver ný ástæða til að halda mér lengur heima og frá vinnu. Markmiðið virðist vera að koma mér á örorku. Að minnsta kosti sjá til þess að ég missi starfið vegna of langrar fjarveru.

Get að minnsta kosti ekki lifað lengi á sjúkradagpeningum frá Sameyki. Neyðist sennilega til að segja mig á sveitina þegar þá þrýtur fyrir jól.

Sigurður Ingi og Bjarnabófinn vilja ekki á það hlusta. Kosningar verða í haust ef þeir fá að ráða. Svandís Svavarsdóttir er alveg til í kosningar í vor.

Ég vil kosningar núna. Til hvers að framlengja þetta óheilaga samstarf eitthvað lengur. Hvað þá eftir brotthvarf Katrínar sem var límið sem hélt þessu saman í heil sjö ár.

Hvað er eiginlega í gangi á þessum kletti! Þrjú barnsmorð sem af er á ári. Er landið á leið til Helvítis?