Ef ég ég væri lítil sál með minnimáttarkennd, þá væru hnefar mínir bólgnir og þakktir sárum.

Bara af því að mæta gaurum á leið til vinnu eftir Borgartúni og Laugavegi.

Hvað er að hrjá suma gaura sem telja að mæta öðrum á förnum vegi sé spurning um völd. Að tapa ekki. Gefa ekki eftir sitt?

Setja handleggina út og til hliðar, blása sig út og rekast viljandi utan í mig í von um viðbrögð sem þeir munu aldrei fá því þeir eru andlegir dvergar með djúp sálfræðileg vandamál sem þarfnast aðkallandi athygli sérmenntaðra.

Ef til vill er ég að verða viðkvæmari með hækkandi aldri, en mér finnst skítmennum fara fjölgandi. Bæði hér á Djöflaeyjunni og um heim allan. Rétt eins og það sé í tísku að vera vondur, leiðinlegur og ráðast að réttindum fólks.

Sjáið bara þessa djöflamergi í henni Ameríku. Ron DeSantis í Florida og aðra fanta sem ætti að skjóta á færi fyrir að trampa á sjálfu lýðræðinu. Verst að þessum andskotum er farið að skjóta upp hérlendis líka. Út úr skúmaskotum skjótast þeir og heimta virðingu þegar réttast væri að draga þá upp á heiði og skjóta í hnakkann.

Sagt er að áföll foreldra erfist til barnanna. Frábært! Eins og ég eigi ekki nóg með minn eigin skít.