Ég er svolítið skrítin skrúfa þegar kemur að kvikmyndum og þáttaröðum í sjónvarpi. Get ekki söguþræði um eiturlyfjabaróna, nauðgara, morðingja, eða íslenskan veruleika um tilurð kvótkerfisins, handbolta og glæpi í ófærð úti á landi.

Vil bara sögur þar sem góða fólkið sigrar að lokum. Skil ekki fólk sem kýs að horfa á vonda einstaklinga sigra. Hélt að áhorf á skjáinn og tjaldið væri til þess gert að sjá annan veruleika en þann sem við upplifum dag hvern.

Svona er ég nú einfaldur.

Síðustu þrjár vikur hafa verið frekar sveittar. Bullandi nefkvef og hósti. Illvíg sýking í fæti eftir að hafa dottið eins og fáviti í vinnunni með sköflunginn á hornið á vörubretti. Skinnið flettist af og sýking komst í sárið. Sýklalyf og umbúðaskipti hjá heilsugæsluhjúkkum síðustu tvær vikur því fóturinn var orðinn tvöfaldur að stærð.

Leifar af kvefi vilja seint fara. Hósta enn og snýti mér, en er ekki lengur að kafna. Líður mun betur en er hættur að geta sungið jafn djúpt og Lee Marvin, Jim Reeves og Þorvaldur á sjó. Sýkingin horfin en smá bjúgur er eftir. Sárið loksins gróið.

Það skiptast á skin og skúrir.

þar er eldur. Eitthvað sem fótboltabullur og kallakallar þessa lands mættu íhuga þegar kappinn kemur loks heim frá landi Engla og Saxa eftir tveggja ára farbann sem hann sætti vegna rannsóknar á mögulegum brotum hans gegn ólögráða einstakling(um).

Hálf aumkunarvert að fylgjast með landanum vorkenna manninum. Getur alveg verið sekur þó talið sé að sekt verði ekki sönnuð fyrir dómstólum. Færð varla tveggja ára farbann út á orðróm. Einhver(jar) steig/stigu fram. Vorkennið frekar þolendum sem þurfa að bíða eins lengi, ef ekki lengur eftir niðurstöðu í sínum málum.

En það skiptir íslenska bolinn engu máli. Verða sennilega haldnir tónleikar honum til heiðurs í Háskólabíó með úrvali af misskildum tónlistarmönnum og vinum þeirra. Enginn er settur út á gaddinn á Ísalandi hinu góða, nema þá helst ungar konur sem lenda í svona úlfum og er svo ekki trúað.