„EKKI þiggja far með ókunnugum“ var brýnt fyrir mér í æsku.  Ég hlýddi því en slysaðist einu sinni upp í jeppa hjá góðlegum afa með bílinn fullan af barnabörnum.  Mamma var ósátt og „ALDREI þiggja far með ókunnugum“ varð ófrávíkjanleg regla.

Þröstur mótorhjólalögga mætti í bekkinn og brýndi fyrir okkur að láta ekki blekkjast þegar ókunnugir væru að reyna að vingast við okkur.  Síst af öllu þegar þeir væru undir áhrifum áfengis því þá væri voðinn vís.  Við ættum að hlaupa í burtu og heim á leið. Láta svo foreldrana hringja í lögregluna.

Man eftir eldri manni á rauðum Skoda sem var alltaf að bjóða strákum niður í Snælandshverfi far. Við vorum vöruð við honum. Var víst einhver dóni með smekk fyrir ungum drengjum.  En það dró ekki úr honum kjarkinn að allir þekktu hann.

Vona að áróðurinn sé enn jafn mikill og jafnvel meiri í skólum landsins núna. Barnaníðingar veiða eins og úlfar. Stundum í hjörðum. Og eru réttdræpir í mínum augum.  Lægra lífsform get ég ekki hugsað mér.