Eyjamenn eru sérstakur þjóðflokkur sem þolir illa afskiptasemi frá stóru eyjunni í norðri. Þess vegna stofna þau bara sinn eigin forvarnarhóp gegn nauðgunum á Þjóðhátíð og kalla hann „Bleika fílinn“.

Stígamót fagna frumkvæðinu þrátt fyrir að mega ekki sjálfar stíga fæti inn í Herjólfsdal vegna gamals misskilnings milli þeirra og Þjóðhátíðarnefndar sem vill helst ekki tilkynna kynferðisbrotin fyrr en eftir Verslunarmannahelgi. Fjöldi fíkniefnabrota og pústrar manna á milli fá þó daglega yfir hátíðina að leka til fjölmiðla frá lögreglunni í Eyjum.

Persónulega þótti mér sjálfboðaliðagæsla ungliða hjálparsveitanna hálfgert prump. Þau þóttust sinna gæslu yfir helgina gegn einu djammkvöldi.  Gengu um í hópum étandi popp en gerðu ekki rassgat þegar maður leitaði til þeirra.  Betra var að spjalla við sjálfa lögregluna í dalnum.  Kannski er þetta breytt núna.  Hef ekki farið síðan árið 2003 til Eyja.

Stígamótskonurnar hlustuðu þó þegar maður benti á stúlkur og stráka sem voru við það að drepast áfengisdauða, eða voru þá þegar dauð, og sóttu þau þeim til verndar. Vonandi gerir Bleiki fíllinn hið sama.  Ungliðarnir hristu bara hausinn þegar ég bað þau um að sinna stelpu einni sem var illa á sig komin vegna drykkju eitt árið fyrir utan salernin.

Hrægammar biðu álengdar eftir að ég færi í burtu sem ég gerði ekki fyrr en mér tókst að vekja hana með vatnssopa og fá vinkonu hennar til að fylgja henni í tjaldið þeirra.  Hlýt að vera samkynhneigður í augum margra fyrst að ég skil ekki kikkið við að nauðga áfengisdauðri stúlku á útihátíð.  Þær eru nefnilega undir niðri að biðja um það samkvæmt hrægömmunum.