Haustið herjar á landann og vetur nálgast.  Enn auðveldara fyrir hlussu eins og mig að þramma eða hjóla á milli staða án þess að deyja úr hita.  Kvíði þó snjónum.  Þá fara göngutúrarnir að taka í bakið.

Hef reyndar meiri áhyggjur af mokstri bæjarins á gangstéttunum.  Hefur ekki staðið sem skyldi undanfarna vetur.  Moksturinn er mun betri í Reykjavík.  Þar er jafnvel mokað um helgar.  Í Kópavogi kannski annan eða þriðja dag ofankomu.  Eða bara alls ekki.

Göngutúrarnir virðast vera að virka hjá mér.  Kílóin leka smá saman af mér. Enn hraðar þegar ég stend mig í mataræðinu samhliða hreyfingunni.  Hef það ekki í mér að kaupa kort á líkamsræktarstöð.  Myndi aldrei mæta.  Get ekki hreyft mig í síldartunnu innan um fullt af öðru sveittu fólki.

Er líka svo gaman að þramma undir beru lofti.  Fá súrefni í lungum.  Verða smá veðurbarinn.  Við erum ekki gerð fyrir svona mikla inniveru.  Bíll, hús, bíll, hús.  Bifreiðin er vetrarklæðnaður íslenska borgarbúans.  66° Norður og Cintamani eru bara tískufatnaður.

Ég varð þeirri gæfu aðnjótandi að vera blaðberi frá barnæsku fram á unglingsár.  Í öllum veðrum.  Aldrei kom til greina að sleppa burðinum.  Var ekki inn í myndinni. Áskrifendur skyldu fá blaðið fyrir klukkan sjö sérhvern morgun.  Hjá mér fengu þeir Moggann fyrir klukkan hálf sjö í síðasta lagi.

Þarna er grunnurinn að göngugleðinni.  Um leið og ég náði þolinu aftur upp eru göngur ekkert mál.  Frá A til B.  Fjölbreyttar leiðir.  Útvarp í eyrað og málið er dautt. Skítt með allt fólkið sem missir stjórn á bílunum sínum við að sjá mig arka  framhjá.