Ég var fyrir löngu síðan búinn að missa trúna á réttarkerfið þar til í gær þegar Hæstiréttur dæmdi í máli Vatnsendalands.  Eignarrétturinn færist aftur á dánarbú þess sem byggði upp landið.  Afa núverandi ábúanda og föður tveggja sona af seinna hjónabandi sem voru bornir út af bænum með lögregluvaldi á sínum tíma.

Verst að móðir þeirra lifði ekki til að verða vitni að þessum réttarsigri og viðurkenningu.  Var rekin allslaus af bænum með lögregluvaldi með tvo litla drengi til að byrja upp á nýtt.

Nú er það undir skiptastjóra að dreifa arfinum á sanngjarnari hátt meðal allra erfingjanna.  Hitt var hreint rán og frekja.  Réttarmorðssaga sem ég hafði oft heyrt í æsku.  Rétt eins og um Guðmundar- og Geirfinnsmál.