Síðasti dagur ársins gerir mig alltaf þunglyndan. Veit ekki nákvæmlega af hverju. Kannski sú staðreynd að þurfa byrja að nýju eftir miðnætti. Langar alltaf helst til að verja deginum í einsemd heima með slökkt á síma og neti. Eitthvað gott í glasi og skemmtilegt undir nálinni.

Náði mestu ólundinni úr mér með því að leggja mig fyrir kvöldmatinn. Annars hefði ég verið ómögulegur eins og í fyrra. Borðaði svo frábært smjörsprautað kalkúnaskip frá Hagkaup með mömmu. Algjör snilld. Ekkert þurrt heldur bara mjúkt og bragðgott. Sósan hennar gömlu skemmdi ekki fyrir.

Renndum í gegnum annálana og skaupið sem mér fannst bara fínt. Skil ekki sífellt væl og ofurvæntingar í fólki. Þetta er bara einfaldur skemmtiþáttur. Honum er ekki ætlað að leysa lífsgátuna. Þrömmuðum loks upp að Kópavogskirkju til að skoða túrista og flugelda í kringum miðnætti.

Er kannski að verða gamalmenni en rosalega fannst mér vera mikið um samfelldar og þungar sprengingar fram eftir kvöldi. Mikið af kraftmiklum kínverjum sem hristu nánasta umhverfi. Rétt svo að það kæmi smá hlé meðan skaupið var en varla svo. Kela kisa var ekki sama og skreið í felur eftir skaup þrátt fyrir stakkt hugrekki fram eftir kvöldi.