Árgangurinn okkar í Snælandsskóla fór saman á La Bamba í Stjörnubíó í miðri viku árið 1987. Frábær en um leið örlítið sorgleg og söguleg mynd með góðri tónlist. Nokkir áhorfendur gátu ekki á sér setið og fóru að dansa í miðri sýningu. Lái þeim hver sem vill.

Allt í einu eru ljósin kveikt og myndin skín ekki lengur á hvíta tjaldið. Inn stormar tugur lögregluþjóna íbyggnir á svip. Hvernig dirfist þið að dansa! Lá við að fólk væri snúið niður og handtekið en sýningin fékk að halda áfram undir loforði okkar að dansa ekki framar.

Þetta var fyrir tima farsíma svo að starfsfólkið hlýtur að hafa kallað Gestapo á staðinn til að hafa stjórn á skrílnum sem vogaði sér að standa upp úr sætum og dilla sér í takt við tónrásina. Allt þetta fólk sem dansaði var á þrítugsaldri og engir stjórnlausir og drukknir unglingar.

Við vinirnir fórum á Hárið 1994. Á þá frægu sýningu þegar vesalings Hilmir Snær leið út af í flogakasti og allir héldu að hann væri að grínast þar til einhver á sviðinu kallar inn í salinn hvort einhver læknir sé í salnum. Tvær konur gefa sig fram sem hjúkrunarfræðingar og fara að sinna aðalleikaranum þar til sjúkrabíllinn rennur í hlað.

Salurinn fékk svo aðra sýningu í sárabætur þar sem Hilmir Snær í hlutverki Berger hrópar til okkar „láttu líða yfir þig Berger!“