Ég kann virkilega illa við þegar lögreglumenn mæta gráir fyrir járnum á fjölskylduhátiðir eins og The Color Run.  Drógu reyndar úr vígbúnaðinum í gær en mættu í staðinn þeim mun fleiri niður á Austurvöll til að sýna vald sitt.

Persónulega lít ég á það sem ögrun og valdníðslu þegar lögreglan flaggar skotvopnum sínum í áttina að mér.  Finn alls ekki til öryggis.

Heima sitja Haraldur Johannessen og Björn Bjarnason með sína æðaberu beinstífa af æsingi yfir að loksins verði herlið myndað á Íslandi.

Ógeðslegt!

Hver er ógnin?  Engin!  Nema kannski bófaflokkar sjálfstæðis og framsóknar.

Verðlag hér er svo hátt vegna þess að við erum eyja.  Verðlag hér er svo hátt vegna þess að vörurnar ferðast hingað svo langan veg.  Verðlag hér er svo hátt vegna tolla…eehhh nei.  Þeir hafa fallið niður á öllu nema matvöru.

Verðlag hér er svo hátt vegna þess að í árdaga íslenskrar verslunar lærðum við þá list að okra frá dönsku einokunarkaupmönnunum.  Síðan þá hefur það verið lenska að ofrukka fyrir vörur og þjónustu á Íslandi.  Enda lítil sem engin samkeppni verið utan frá þar til nú að amerískur verslunarrisi opnar vöruhús og eldneytisdælur í Garðabæ.

Opnun Bónus á sínum tíma rauf okurmúr heildsalanna svo þeir neyddust til að semja um skárri kjör fyrir neytendur landsins.  Frægt er þegar þeir fóru grátandi til Davíðs Oddssonar forsætisráðherra í kjölfarið til að kvarta undan Jóhannesi í Bónus og frekjunni í honum að heimta sanngjörn verð fyrir magnkaup.

Byrjunin var góð en svo kom bakslag.  Olíufélögin þrýstu á stjórnvöld til að koma í veg fyrir opnun bensínstöðva Irving Oil.  Samkeppnin á þeim markaði var kæfð í fæðingu. Eflaust hefur hið sama verið reynt þegar CostCo lýsti yfir áhuga á að koma hingað og hefði tekist hefði vinstristjórn verið við völd.  Steingrímur Joð hefði aldrei samþykkt ameríska verslunarkeðju.  Og Framsókn ekki heldur.

En auðvaldið í Garðabæ hafði sigur og fékk CostCo til sín í Kauptún.  Kannski er það helsta afrek Ragnheiðar Elínar fyrrverandi ráðherra.  Svei mér þá!  Hún má þó eiga það. Að minnsta kosti er ég frekar sáttur þó ég hafi ekki einu sinni heimsótt sjoppuna enn þá.

Heilbrigð samkeppni er góð fyrir okkur neytendur.

Femínistar virðast telja sig eiga einkaleyfi á umræðunni um kynferðismisnotkun og nauðganir. Um leið og einhver önnur vogar sér inn á þeirra svið er voðinn vís.  Þessu fékk Þórunn Antonía að kynnast í vikunni þegar hún kynnti límiða ofan á glös til að minnka líkurnar á að ómenni laumi þar óminnislyfjum ofan í, en þó aðallega til að skapa umræðu um þetta mein.

Í framtíðardraumaheimi femínista verða nauðgarar ekki til.  Þeir hætta sinni iðju og fara að sinna öðru.  Læra sína lexíu.  Að nei þýðir nei.  Þess vegna sé engin þörf á límmiðum yfir glös á skemmtistöðum.  Nóg sé að segja nauðgurum að hætta lyfjanauðgunum á djamminu. Og þeir munu hlýða.  Þannig sé málið leyst.  Konur þurfi því ekkert sérstaklega að passa sig.

Límmiðar Þórunnar Antoníu eru ekki aðeins hugsaðir sem vörn, heldur sem áminning um að konur og karlar verða fyrir lyfjanauðgunum þegar þau eru að skemmta sér.  Að við eigum að passa upp á hvort annað og hafa í huga að kannski sé eitthvað athugavert við að maður sé að bera meðvitunarlausa stúlku á öxlinni inn í leigubíl.  Stöðvum hann og spyrjum um tengsl hans við stúlkuna.  Kemur þá fljótt í ljós hvort þau séu einhver og hvort hann eigi eitthvað með að drösla stúlkunni inn í bílinn.

Skil ekki þessa hugsun að ekki megi reyna koma í veg fyrir nauðgun.  Að slíkt upphefji nauðgunarmenningu landans.  Við setjum á bílbelti þegar við keyrum. Læsum útidyrunum yfir nóttina.  Krossum börnin okkar eftir bað áður en við klæðum þau.

Löngu tímabært að við horfumst í augu við þá staðreynd að skrímsli búa meðal okkar. Rétt eins og hjá hundum.  Stundum slæðast geðveikir hvolpar með í gotinu. Og þeir þrífast hvergi og þarf því að leiða þá bak við hús og skjóta.  Legg til að slíkt hið sama sé gert við nauðgara…að minnsta kosti sé skotið undan þeim.