Ég hata leyndarhyggju. Þessa þörf fólks til að fela óþægilegar staðreyndir. Eitthvað sem virðist loða undarlega mikið við íhaldið á Íslandi eins og lögreglustjórinn í Vestmannaeyjum hefur sannað svo um munar. Í þeim flokki þykir ótækt að birta upplýsingar um kynferðisbrot og tekjur fólks. Þar virðist teljast til mannréttinda að nauðga og svíkja undan skatti og komast upp með það.

Mér finnst allt of mikið um boð, bönn og varnagla á Íslandi. Allt of mikil
forræðishyggja og „þetta er bannað“ frá bæði yfirvöldum og einhverju fólki út í bæ. Þöggun, frekja og kúgun minnihlutans yfir meirihlutanum.

Strax í menntaskóla var ég kallaður frjálslyndisfasisti af vini mínum. Ég er víst allt of frjálslyndur fyrir okkar oft á tíðum kommúníska og fasíska samfélag. Veit ekki hvort það sé vegna pelans af bandaríska blóðinu sem rennur um æðar mér eða bara stök tilviljun. Til að mynda finnst mér að frelsi fjölmiðla eigi að vera algjört. Eflaust er það einfaldlega hið lokaða og bælda íslenska samfélag sem æsir upp í mér frjálslyndispúkann.

Hér gæti þrifist paradís á jörðu með opnasta samfélagi heimsins þar sem ferðamenn, fræðimenn og fyrirtæki myndu flykkjast að til frambúðar en gera nú aðeins tímabundið vegna gjaldeyrishafta og lágs gengis.

Í stað þess stjórna hér umræðunni miðaldra karlar illa haldnir af rörsýn. Þeir hata jafnt innflytjendur, múslima og frelsi kvenna. Eða á það sér bara stað í innhringitíma Útvarps Sögu þar sem Kölski sjálfur ælir út úr sér viðbjóðnum í gegnum mismunandi raddir veikra einstaklinga með kolsvört hjörtu full af hatri og aðgang að síma?

Við höfum sýnt og sannað að við getum verið víðsýn og opin í hugsun. Nægir að nefna réttindabaráttu samkynhneigðra. Hinsegin daga sem klárast í dag. Gleðigönguna sem fór fram í gær. Á þrjátíu árum tókst okkur að breyta hómófóbísku samfélagi í fyrirmynd annarra ríkja. Þeir örfáu sem enn fetta fingur út í árlega göngu gleði og ástar búa einhvers staðar suður með sjó og virðast ekki komast út úr skápnum með gítarinn sinn.

Enn er ekki öll von úti. Við getum enn orðið paradís heimsins fyrir mannréttindi, frjálslyndi og framþróun. Þurfum bara að losa okkur við fjórflokkinn og allt það úldna kerfi. Byggja landið upp á nýtt með nýju stjórnarskránni sem ekki einu sinni Björt Framtíð vildi samþykkja. Sem skýrir að hluta fylgistap þess pilsfaldaflokks.

Það er ekki nema von að Píratar njóta svona mikils fylgis í skoðanakönnunum. Ástæðan eru ekki bara málefnin sem hafa verið svikin eftir kosningar, heldur óánægja fólks með að ekkert hefur breyst hjá fjórflokknum (fimmflokknum) eftir hrunið. Við meikum ekki lengur stjórnmálastétt sem gerir ekkert nema að skara eld að eigin köku og eigenda sinna í sjávarútvegi og viðskiptum en hunsar svo þarfir öryrkja, eldri borgara og sjúklinga.

Næstu kosningar munu verða sögulegar. Þá loksins verður hreinsað út úr AlÞingi. – Ef ekki þá er úti um íslenskt samfélag og við getum sjálfum okkur um kennt.

Sumarfrí eður ei. Get ekki haldið kjafti. Ríf því þagnarbindindi mitt með látum og tjái mig um um meintan sjúkdómsdreifandi Nígeríuflóttamann.

Sá þykist ekkert hafa vitað um HIV smit sitt sem þýðir að Útlendingastofnun hefur ekki fylgt því eftir að hann færi í læknisskoðun við komuna til landsins. En hafi hann vitað af ástandi sínu en samt rennt í allar þessar ungu konur án smokks, þá er hann glæpamaður með skýran ásetning og á að vera dæmdur samkvæmt því.

Mörg karlkyns nettröll hafa tjáð sig og sagt hjásvæfur hans hafa fengið það sem þær eiga skilið fyrst þær voru svo vitlausar að lúlla hjá manni frá svörtustu Afríku. Týpísk rasísk rök. Eins og konur ráði ekki sjálfar yfir píkunni sinni. Var Druslugangan ekki annars í gær?

Burt séð frá rasisma, kvenhatri eða öðrum miður fallegum kenndum, þá er ljóst að við Íslendingar nennum ekki að nota smokk við kynmök og ríðum frekar berbakt án nokkurra áhyggja um sjúkdómssmit.

Vissulega drepur það smá stemninguna að rífa upp pakkningu og renna smokk á félagan fyrir átökin, en það er bara nauðsynlegt þegar skyndikynni eru annars vegar. Þú veist ekkert um þann aðila sem þú ert að fara sænga hjá.

Æ, er kominn í sumarfrí og nenni ekki að eyða því í nöldur á netinu. Ætla að njóta þess eins og latur köttur. Sofa, geispa og vakna eftir þörfum.

Hérna eru nokkrir pottþéttir sumarsmellir handa ykkur þar til ég nenni aftur að nöldra. Þó sennilega ekki aftur fyrr en um miðjan næsta mánuð. En aldrei að vita. Tómir fávitar á þessu skeri. Þangað til næst.

Hasta mes!