Gunnar Bragi utanríkisráðherra og aðstoðarskvísurnar hans tvær með samskiptatæki upp á milljón króna eru stödd í Úkraníu að sýnast fyrir heimsbyggðinni.  Imac, Iphone og Ipad eru einu græjurnar sem duga til verksins.

Fyrir ekki svo löngu síðan voru Úkranískir mótmælendur í sinni stöðu vegna ESB: http://www.visir.is/esb-ekki-ad-hjalpa-ukrainu/article/2014140218638.   Nú mætir Gunnar galvaskur til að stuðnings ásamt öðrum vestrænum ríkjum: http://www.ruv.is/frett/gunnar-bragi-rodd-islendinga-skiptir-mali.

Tóm sýndarmennska til að breiða yfir klúðrið hér heima vegna tillögunar um að draga umsóknina í ESB til baka.  Hverjum er ekki sama þó íslenskur ráðherra sé að þvælast í Úkraníu.  Gunnar er af veikum mætti að reyna herma eftir Jóni Baldvini þegar hann fyrstur vestrænna utanríkisráðherra viðurkenndi Eystrasaltsríkin. Gunnar Bragi er enginn Jón Baldvin!

Man ekki betur en að Gunnar Bragi hafi verið fyrir stuttu í klappkór Ólafs Ragnars forseta í kringum Vladimir Putin.  Aukin samskipti við Rússland og Kína áttu að koma í stað viðræðuslita við ESB.  Meiri bjánarnir!

Allt vitlaust því nokkrum náungum með pólsk nöfn var meinuð innganga á Hressó. Fjölmenningarkórinn strax farinn í gang án þess að spyrja sig af hverju? Jú, vegna þess að hópar af samanrekknum sveitastrákum frá Póllandi í hvítum strigaskóm hafa verið til vandræða áður.

En það má ekki nefna slíkt.  Að þeir séu helst til dónalegir við íslenskar stelpur sem frábiðja sér viðreynslur þeirra.  Að þeir kunni hvorki orð í íslensku né ensku og rífi bara kjaft á sínu ylhýra.  Að þarna sé smá menningarmunur í gangi og mismunandi skilningur á góðum mannasiðum.

En auðvitað er ég að alhæfa smá.  Hérna er vonandi eitthvert tímaspurnsmál í gangi.  Svona eins og þegar breskir og bandarískir dátar gengu um stræti borgarinnar í seinna stríði.  Að vísu voru þeir mun glæsilegri á velli en pólsku byggingarverkamennirnir sem aftur eru farnir fylla strætisvagna borgarinnar líkt og fyrir hrun.

Í gærmorgun hékk einn af þessum samanrekknu í hvítu strigaskónum sínum í horninu fyrir utan útidyrnar hjá mér í ca. klukkustund reykjandi og í snjallsímanum sínum horfandi fyrir hornið eins og hann væri að bíða eftir einhverjum.  Ég lagði ekki í að reka hann í burtu.  Ekki þess virði að fá á kjaftinn fyrir.  Þrátt fyrir að vera búinn að taka loforð af sjálfum mér að líða ekki yfirgang.  Fail!

Sagnfræðiprófessor sem kenndi mér, nú kominn á eftirlaun,  nefndii ítrekað að í sögunni hefðu hópar af ógeldum karlmönnum iðulega verið til vandræða.  Er farinn að halda að hann hafi rétt fyrir sér.

Finnst ég vera orðinn full rólegur og eftirlátssamur við yfirgangsseggi á förnum vegi. Ég vík úr strætóskýlum þegar aðrir reykja í stað þess að reka þá út.  Vík til hliðar þegar fólk þrammar að mér á göngustígum í stað þess að halda til streitu hægri/vinstri reglunni eins og á vegum landsins.

Í síðustu viku hrækti náungi að mér rétt áður en hann gekk fram hjá mér.  Ég sagði ekki orð.   Þegar ég hefði átt að rífa í gaurinn og skalla duglega fyrir ósvífnina.  Skil ekki þennan aumingjaskap í mér.  Sennilega ótti við átök.  Þoli ekki slagsmál.

En stundum þarf að slást.  Láta vaða og gagnrýna þegar einhver er að drulla yfir mann.  „The only thing for the triumph of evil is for good men to do nothing“ ritaði Edmund Burke á átjándu öld.

Yfirgangsseggi þarf að stöðva því annars vaða þeir yfir okkur aftur og aftur. Hvort heldur sem þeir heita Sigmundur Davíð, Bjarni Ben., Gunnar Bragi, Illugi, Hanna Birna, Vigdís eða Vladimir Putin.

Næsti yfirgangsseggur verður skallaður taki hann ekki rökum.  Nenni ekki lengur að lúffa fyrir hellisbúum.  Kominn tími til að bera smá virðingu fyrir sjálfum mér. Setja mig og mín gildi í fyrsta sæti.