Hvarvetna sem ég hef stigið niður fæti í lífinu hef ég rekist á múra stéttarskiptingar og klíkumyndunar.  Sú mýta að Ísland sé án lagskiptinga er tóm þvæla.

Sumir telja sig hærra setta og gera allt til að verja stöðu sína þegar þeim finnst stöðu sinni ógnað.  Þarna eru á ferð forréttindapésar sem eru vanir að fá allt upp í hendurnar gegnum flokkslínur og ættartengsl.

Gott dæmi er gjörvöll embættismannastétt landsins.  Þar kemst enginn inn nema í gengnum klíkubönd ættar eða flokks.  Fólk með gömul dönskuskotin ættarnöfn kemst sjálfkrafa inn, enda komið af gömlu embættismönnunum sem þjónuðu Dönum.

Svona er þetta líka í fyrirtækjunum.  Sérstaklega þeim stóru.  Þrepaskipting og hópamyndun.  Sumir eiga sér aldrei von.  Er haldið utan við og niðri allan starfstímann.  Fyrir það eitt að opna á sér kjaftinn og tala kjarnyrta íslensku.  Slíkt er illa séð og þannig einstaklingar taldir ætla sér eitthvað meira en þeim ber.  Það má ekki rugga bátnum.

Enn var fjallað um einelti í Kastljósi á RÚV.  Varð hugsað til villihunda og úlfa.  Ef einn af hjörðinni særist þá ráðast hinir á viðkomandi og drepa.  Veiklyndi er sama og dauði.  Rétt eins og í grunnskólanum.  Börn renna á lyktina ef einhver er óöruggur og veikur fyrir.  Ráðast svo til atlögu saman í hóp.

Vilhjálmur Birgisson formaður Verkalýðsfélags Akraness hittir naglann á höfuðið þegar hann segir að auðveldara sé að verða forseti Norður-Kóreu heldur en ASÍ.  Ekkert lýðræði ríkir í Alþýðusambandi Íslands.  Langt í frá!

Þess vegna skil ég ekki af hverju ég er að rembast við að greiða í verkalýðsfélag af mínum allt of lágu atvinnuleysisbótum.  Af hverju læt ég ekki bara einhver mótorhjólasamtök hafa sömu upphæð.  Þau láta að minnsta kosti verkin tala.

Íslensk verkalýðfélög eru bara geymslustaðir fyrir menn í jakkafötum á forstjóralaunum.  Þau gera ekkert gagn lengur.  Á bara að leggja þau niður.