Ef ekki væri fyrir þokukennt framboð sitjandi forseta til næstu tveggja til fjögurra ára, þá yrðu komandi kosningar mun meira spennandi.  Án Ólafs yrði meiri áhugi og tvísýnna um úrslit.  Nægir eru frambjóðendurnir.

Eldra fólk vill Ólaf áfram eftir glæsta frammistöðu hans í Icesave.  Gleymir því hinsvegar að hann var klappstýra arðræningjanna fyrir hrun og er núna eftirlæti íhalds og kvótagreifa.  Ránfuglanna sem bíða slefandi eftir að komast aftur að kjötkötlunum að ári.

Þá kýs ég nú frekar krataprinsessu til forseta.  Fyrir mér er Samfylkingin langt í frá arftaki Alþýðuflokksins.  Þar ráða bara gamlir kommar úr Alþýðubandalaginu mínus formaður sem er gamall krati en hagar sér ekki samkvæmt því.  Veit ekkert um hvort Þóra tilheyrir þessu liði.  Skiptir mig engu máli.

Verra er ef fjölskylduvandamál frændfólks hennar Þóru fara að hafa áhrif á fylgið.  Ósanngjarnt að kenna henni um girnd föðurbróður hennar í barnungar stúlkur.  Kemur Þóru ekkert við.

Já, það er kominn tími til að mín kynslóð komist til æðstu embætta.  Ekki myndi skemma fyrir að þar yrði kona með fjölskyldu.  Að smá líf færðist inn á Bessastaði.  Þarna hafa ekki búið krakkar síðan Vigdís var í embætti.

Annars er Andrea Jóhanna Ólafsdóttir líka mjög vænlegur frambjóðandi.  Fer fyrir Hagsmunasamtökum heimilanna og á að baki langan feril í sjálfboðastörfum fyrir ýmis góð málefni.  Ekki ólíkt Obama áður en hann komst inn á þing í BNA og varð síðar forseti.

Hún býðst til að gefa skerfinn af launum sínum til góðgerðarmála og þiggja bara lágmarkslaun þar til að lán til heimilanna lagast og lágmarkslaun verða lögfest.  Ekki amalegt það!

Ég er alveg orðinn ruglaður.  Nú þarf ég að leggjast undir feld og ná niðurstöðu um hvora ég krossa við laugardaginn 30. júní.  Margt getur breyst næstu tvo mánuði en varla svo að ég kjósi ekki aðra hvora skvísuna, Þóru eða Andreu.

Nú nálgast ég óðum fertugt.  Er barnlaus og einhleypur.  Á ekki nokkurn skapaðan hlut nema of feitan skrokkinn af sjálfum mér.  Er ekki einu sinni í vinnu eða námi.  Þvílíkur andskotans aumingi!

Eins og það sé ekki nóg, þá hóta læknar mér að ég þurfi bráðum að fara að sprauta mig með insúlínpenna ef ég tek mig ekki betur á.  Ég þurfi að grennast og léttast með hraði.  Annars fari nýrun að gefa sig.  Svo fæturnir.

Einhvern veginn er mér alveg sama.  Eru fjörtíu ár ekki bara fínn aldur?  Til hvers að hanga hérna eitthvað lengur?  Bara bull og vitleysa!

Ekki eins og það sé skemmtilegt að skrimta á atvinnuleysisbótum.  Skömmtun úr hnefa.  Þreyja þorrann og skammast sín fyrir að fá hvergi vinnu.

Mikil umræða hefur verið í fjölmiðlum um einelti í grunnskólum.  Ég var tiltölulega heppinn því eldri bræður mínir héldu verstu föntunum í skefjum með vitneskjunni um sjálfa sig.  En þar með er ekki sagt að ég hafi sloppið fullkomlega við eineltið.  Það náði mér um tíma.

Ætla mér ekki að fjalla frekar um téð einelti hérna.  Látum nægja að ég hafi skrifað skilmerkilega um það fyrir skúffuna og er enn að vinna úr því.  Skil reyndar ekki enn af hverju ég lenti í einelti.  Hvað ég gerði til að ávinna mér slíka andúð skólafélaga minna?

Vissulega varð maður vitni að einelti í grunnskólanum.  Verst þótti mér að fylgjast með einelti stúlknanna.  Það var svo lúmskt og falið.  Tær sálfræði stefnt gegn stelpunum sem féllu ekki í hópinn.  Sumar af þeim höfðu það eitt til saka unnið að eiga erfitt heima fyrir.  Pabbinn kannski drykkfelldur eða fjárhagurinn slæmur.

Strákarnir voru ófeimnari og fóru beint gegn manni.  Engin miskun gefin.  Og hnefarnir látnir tala.  Stundum líka fætur.  Lymskuheit og feluleikur voru ekki fyrir hendi þegar strákarnir lögðu mig í einelti.

Einelti er oftast stundað af hópi gegn einstaklingi.  Annars gengur það varla upp.  Er frekar auðvelt að þagga niður í einum niðurrifsseggi.  Verra þegar hópur sækir að manni.