Hef verið að hlusta á hlaðvörp annarra radda síðastliðna daga í vinnunni. Snorra Másson og Eina Pælingu Þórarins.

Báðir karlrembur frá Helvíti og á móti aumingjavæðingu samfélagsins.

Er nokkuð sammála þeim um aumingjavæðinguna. Þennan eilífa grátur ungra karlmanna og andúð þeirra við að taka ábyrgð á eigin örlögum. Að kjósa að dvelja til eilífðar í fangi mæðra sinna og aldrei fljúga úr hreiðrinu.

Eftir tæpt ár af hreyfingarleysi og pöntuðum vörum í gegnum netið nýt ég þess að haltra á hækjum í gegnum matvörubúðir tvisvar, þrisvar í viku. Snerta og velja ofan í körfuna.

Komast í kynni við annað fólk. Heyra raddir og rifrildi. Vera rassað til hliðar af freka kallinum og syni hans. Kerlingarskassinu sem beið álengdar og lét svo til skarar skríða þegar ég reyndi að nálgast vörur í kælinum.

Merkilegt hve mörgum er illa við fólk sem notar hækjur til að komast á milli staða.

Hvort er það þegar kemur að nýjasta æðiskasti forseta Bandaríkjanna?