…eru ávísun á þunglyndi. Svo mikið veit ég eftir hangs heima síðustu fjóra mánuði. Gildir einu hvort bjórþamb sé í gangi eða ekki. Niðurstaðan er alltaf kvíði og þunglyndi því þú svafst ekki nóttina áður.

Þú slekkur á símanum og vonar að enginn hringi. Dregur fyrir og sængina upp fyrir haus í veikri von um að þú fáir að vera í friði fram á kvöld til þess eins að endurtaka leikinn næstu nótt.

En ekki lengur. Sumarið er loksins komið!

Rétt eins og sendiherrar og ríkisstjórnir. Allt gamaldags drasl búið til svo ríkjandi stétt geti haldið völdum sínum og kúgað okkur hin.

Í tæknivæddum heimi nútímans er hægt að viðhalda beinu lýðræði í gegnum tölvur, spjöld og síma. En gamaldags valdaflokkar vilja það ekki því þá munu þeir tapa völdum sínum til að mynda samsteypustjórnir við Vinstri-Græna a la Borgarnes.

Trúi ekki öðru en að hægt sé að fá fram vilja þjóðinnar með öðrum hætti en að hún mæti á kjörstað með vegabréf eða ökuskírteini til að sanna tilvist sína. Og eftirláta svo misspilltum sendisveinum Sjálfstæðis- og Framsóknarflokks að sjá um talninguna.

Af hverju ekki bara í gegnum netið með Auðkenni, blóðsýni, fingrafari eða augnskanna? Í gegnum óháðan aðila út í heimi.

Auðvelt er að verða svörtum hundum (þunglyndi) að bráð þegar maður hangir heima með annan fótinn upp í loft og ekkert að gera. Netflix dugar bara svo skammt.

Í síðustu viku var ég langt kominn með að leggja árar í bát og gangast örorkunni á hönd. Þrátt fyrir að vinstri fóturinn virðist smá saman vera að ganga saman og hitinn í honum að lækka.

En slíkt gengur einfaldlega ekki upp. Verð að hrista af mér félagsfælnina og mæta aftur til vinnu. Koma mér í gang. Koma mér út úr húsi og á meðal fólks.

Prófaði ferðaþjónustu fatlaðra hjá Pant á fimmtudaginn. Virkaði vel. Mínístrætó með þjónustu. Einangrunin er rofin!