Blessað Reykjanesið má varla við meiru. Hvað þá Grindavíkin greyið. Að hugsa sér að gamli starfaði þarna og bjó í gamalli verbúð við höfnina fyrir rúmlega tveimur áratugum síðan. Nágrannar hans allir frá Afríku. Hann rasistinn varð á endanum kunningi þeirra og velgjörðarmaður. Hjálpaði þeim við að leysa úr hinum og þessum úrlausnarefnum.

En því miður hafa þessi tíðu gos komið illa við ferðamannaiðnaðinn. Hver vill ferðast til lands með sífelld eldgos. Skemmtiferðaskipin halda þó áfram að koma. Engin gos í Reykjavík. Bara lundabúðir.

Hef reynt að fara eftir skipunum lækna og hjúkrunarfræðinga síðustu þrjá mánuði að stíga ekki í vinstri fótinn. Stundum erfitt fyrir mann í yfirvigt án stórra byssa (upphandleggsvöðva). Verð greinilega að fara að rífa í lóðin til að geta ráðið almennilega við hækjurnar.

Hundleiðinlegt að geta ekki skroppið út í búð eftir pela af rjóma og krukku af sultu fyrir pönnukökurnar. Þurfa að panta allt á netinu með góðum fyrirvara. Er að minnsta kosti orðinn fullfær neytandi innlendrar vefverslunar. Og erlendrar. Með Indó kortinu mínu sem er snilld.

Get að vísu skroppið út og ætti að gera það fyrir hreyfingu og geðheilsu. En þori því ekki lengur eftir að erlendir ferðamenn stöðvuðu mig síðast fyrir myndatöku. Höfðu aldrei séð jafn feitan mann á hnéhjóli áður…eða eitthvað. Var eins og eitthvert sirkusdýr.

Var synjað um akstursþjónustu. Er víst ekki nógu fatlaður eða bar mig ekki nógu aumlega. Auðveldast væri að kaupa sjálfskiptan bíl ef eitthvert væri stæðið heima og ef ég ætti milljónir í banka. Aðeins hálft stæði á íbúð takk fyrir og fatlaða stæðið er upptekið. Stefna stjórnvalda í Reykjavík sem búa flest í 101 í göngufæri við nærliggjandi þjónustu. Úthverfin mega éta skít.

Játa fúslega að hafa farið ansi langt niður á tímabili og jafnvel gælt við að kveðja þessa vesælu veröld. Allt hefur verið á móti mér. Ónýtur vinstri fótur og ónýtt vinstra auga. Fékk þó fljótt viðtal hjá augnlækni í gegnum klíkuskap og fór í fyrstu sprautuna af þremur til að fjarlægja bjúg á vinstra auga fimmtudaginn síðastliðinn. Og hitastig vinstri fótarins fer lækkandi. Þolinmæði þrautir allar vinnur.

Skammast mín hinsvegar fyrir að geta ekki verið til staðar fyrir aldraða móður mína og fært henni linsoðin svartsfuglsegg. Gengið frá heimilinu hennar og komið henni í skjól inn á hjúkrunarheimili. Skammast mín fyrir að geta ekki mætt til vinnu með strætó.

Ég var ekki alinn upp til að vera aumingi og byrði á samfélaginu. En sætti mig við það tímabundið upp á þá veiku von um geta gengið aftur í nánustu framtíð. Og sinnt vinnu án þess að vera upp á aðra kominn.

Mikið er ég feginn að þurfa ekki að mæta á kjörstað næsta laugardag vegna tímabundinnar fötlunar. Er ekki að fara að splæsa í leigara upp á samtals 6.000 kr. báðar leiðir til að krossa við einhvern frambjóðanda. Og get ekki séð að boðið sé upp á akstur á kjörstað af nokkru framboði. Svo ég sit bara heima sáttur.

Enda er mér svo drullu sama hver verður forseti á eftir Guðna Th. Jóhannessyni. Verst að hann nennti ekki fjórum árum í viðbót. En ég skil hann vel. Lífið verður að halda áfram. Gnarrinn hefði alveg dugað mér næstu fjögur árin meðan þjóðin væri að draga hausinn úr rassinum á sér. Eða Steinunn Ólína sem nýtur allt of lítils fylgis.

Seint hefði ég trúað því að Katrín yrði frambjóðandi valdastéttarinnar. Og þó. Er nú einu sinni Thoroddssen í móðurættina. Hlébarðar skipta ekki um mynstur. Fjölskyldurnar fjórtán sjá um sig og sína. Vinstri, hægri og miðja skipta litlu undir slíku ljósi.

Á meðan elta sauðirnir fallegt bros og heillandi persónuleika inn í kjörklefann. Ekki ég! Mun sitja heima og horfa á Bessastaði brenna næstkomandi laugardag. Forsetaembættið er gamaldags og má alveg við því að vera lagt niður eftir að Guðni hættir.