I´m turning fifty soon and nobody´s gonna remember me – mælt með rödd kóngsins.

Hef ekki farið almennilega á djammið síðastliðin fimmtán ár. Covid skall á loksins þegar ég var fluttur í göngufæri við miðbæinn. Djammið botnfraus. Ekkert að frétta nema leiðindi, boð og bönn.

Nú er næturstrætó hrokkinn aftur í gang í Reykjavík og greið leið úr miðbænum í hipsterahverfið mitt í Laugardalnum. Engin þörf á lögbroti sauðdrukkinn heim á hlaupahjóli eða leigubíl á raðgreiðslum.

Spurning um að skella sér og láta unga fólkið gera grín að mér.

Verkfall er ekki hentugt þegar verið er að gera skammtímasamninga. Er það hentugra þegar kemur að langtímasamningum? Aldrei réttur tími fyrir verkfall.

Er loks farinn að skilja málstað Eflingar. Af hverju þau neyðast til að fara í verkfall til að bæta kjör sín. Þau ná ekki endum saman þrátt fyrir fulla vinnu. Eiga þau bara að sætta sig við það næstu 18 mánuði meðan allt annað hækkar í verði?

Sé það bara sjálfur að minna og minna er eftir í veskinu í lok hvers mánaðar.

Starfsfólk félagsmiðstöðva gagnfræðaskóla vöktuðu bílastæði eftir tónleika viðkomandi svo hann lokkaði ekki 14-16 ára stúlkur upp í bílinn sinn eftir tónleika. Hann sneri á þau með því að pikka þær upp við hverfissjoppunar í staðinn.

Hann var kanselaður og sakaður um óeðlilega hegðun gagnvart barnungum stúlkum. Sem er í sjálfu sér siðlaust en ekki alltaf gegn lögum. Missti fullt af giggum og lagði gítarnum um stund. Bar sig aumlega.

Nú er hann mættur aftur með nýtt lag, konu og barn. Og stórtónleikar eru planaðir í mars. Fagnaðarlætin í athugasemdarkerfum vefmiðla segja í sjálfu sér sögu um sjúkt sálarlíf hluta þjóðar.

Mömmur, ömmur og kallakallar að fagna endurkomunni og bjóða hann velkominn aftur. Vonandi kaupa þau öll miða fyrir unglingsdætur sínar og barnabörn svo hann geti pikkað þær upp eftir tónleikana á leið heim.