Fyndið að fylgjast með Kötu forsætisráðherra benda á bankastjóra Íslandsbanka í stað þess að benda á glæpamanninn sem hún hefur setið með í ríkisstjórn árum saman.

Sorglegt raunar.

Ég er sennilega einn af síðustu íslensku Móhíkönunum sem ferðast með strætó á milli staða. Síðasti miðaldra, íslenski karlmaðurinn sem á ekki bifreið til að flytja mig á milli bæjarhluta.

Restin af farþegum strætó eru af öðru bergi brotin. Og bílstjórinn einnig.

Ég ferðast til annarra landa þegar ég fæ mér far með strætó.

Þar er sjaldan töluð íslenska lengur.

Íhaldið og kommarnir skiptast á að sparka í punginn á hvor öðrum. Allt logar stafnanna á milli á stjórnarheimilinu. Stjórnin er loks komin á endastöð.

Sjálfgræðgisfólk gefur skít í forsjárhyggju Vinstri-Vænna þegar kemur að áfengismálum og blessar netverslun með hinn heilaga kaleik. Daðrar svo grímulaust við útlendingaandúð á sjálfum Bessastöðum.

Rauðliðar svara á móti með því að banna hvalveiðar. Kristján Loftsson er í þessum rituðu orðum að brjóta innanstokksmuni í Valhöll. Algjörlega froðufellandi og hótandi að láta af milljóna stuðningi sínum við flokkinn.

Hlakka svo til kosninganna í haust. Að fá loks tækifæri til að sópa þessari verklausu ríkisstjórn til hliðar. Hér þarf að bretta upp ermar og taka til hendinni eftir aðgerðarleysi og stöðnun.