Sagt er að áföll foreldra erfist til barnanna. Frábært! Eins og ég eigi ekki nóg með minn eigin skít.

Ég er svolítið skrítin skrúfa þegar kemur að kvikmyndum og þáttaröðum í sjónvarpi. Get ekki söguþræði um eiturlyfjabaróna, nauðgara, morðingja, eða íslenskan veruleika um tilurð kvótkerfisins, handbolta og glæpi í ófærð úti á landi.

Vil bara sögur þar sem góða fólkið sigrar að lokum. Skil ekki fólk sem kýs að horfa á vonda einstaklinga sigra. Hélt að áhorf á skjáinn og tjaldið væri til þess gert að sjá annan veruleika en þann sem við upplifum dag hvern.

Svona er ég nú einfaldur.

Síðustu þrjár vikur hafa verið frekar sveittar. Bullandi nefkvef og hósti. Illvíg sýking í fæti eftir að hafa dottið eins og fáviti í vinnunni með sköflunginn á hornið á vörubretti. Skinnið flettist af og sýking komst í sárið. Sýklalyf og umbúðaskipti hjá heilsugæsluhjúkkum síðustu tvær vikur því fóturinn var orðinn tvöfaldur að stærð.

Leifar af kvefi vilja seint fara. Hósta enn og snýti mér, en er ekki lengur að kafna. Líður mun betur en er hættur að geta sungið jafn djúpt og Lee Marvin, Jim Reeves og Þorvaldur á sjó. Sýkingin horfin en smá bjúgur er eftir. Sárið loksins gróið.

Það skiptast á skin og skúrir.