Oftar en ekki hafa sótt á mig svartir hundar í byrjun nýs árs. Svartnætti og vonleysi í mesta myrkrinu. Hef hringt mig inn veikan og lagst í rúmið. Vorkennt sjálfum mér alveg svakalega.

En ekki núna einhverra hluta vegna. Kannski er inntöku D-vítamíns að þakka. Kannski vegna þess að það er bara svo miklu betra að þræla sér til vinnu heldur en að liggja í rúminu. Hitta annað fólk og láta af sjálfsvorkunn.

Mikið er ég búinn að bölva þessu blessaða Klappi Strætó bs. Greiðslukerfi sem er að taka yfir í öllum vögnum. Skanni sem hefur tekið mig viku að átta mig almennilega á.

Hef fengið margvíslegar kennslustundir frá bæði bílstjórum og samfarþegum með misjöfnum árangri. Klórað mér í hausnum þess á milli.

Kveikti loks á perunni þar sem ég sat bölvandi í myrkrinu á rúmbríkinni rétt fyrir svefninn með símann í hendinni að stilla vekjarann.

Að kalla fram QR-kóðann rétt áður en ég stíg inn í vagninn. Appið setur skjáinn þá sjálfkrafa í björtustu stöðu svo skanninn geti lesið kóðann hratt og auðveldlega. Badabing, badaboom!

…á sex til átta vikum. Sama sveitta stemningin næsta mánuðinn og restin í einhverjum hænuskrefum til viðbótar. Barirnir aldrei lengur en til miðnættis eftir pöntun frá leiðinlega varðstjóranum með ljósu hárkolluna.

Hljómar fyrir mér eins og leiðindunum eigi að viðhalda fram að næsta afbrigði og næstu lokun. Af hverju má ekki bara opna í mánuð þar til allt fer aftur í skrúfuna…eða ekki? Veita okkur annan júlí eins og í fyrra.

Fólk er að drukkna úr leiðindum og höftum!