Hvert sem litið er falla gamir typpakallar fyrir #metoo2. Áður voru þeir hylltir sem hetjur fyrir að skaufa ungar konur óumbeðið og komast upp með hverskyns dónaskap með vinum sínum í sumarbústöðum og á hótelherbergjum. Fengu að ríða óhindrað um héruð án athugasemda.

Núna missa þeir feit störf og neyðast til að biðjast afsökunar í von um endurkomu í samfélag siðaðs fólks. Áður fengu þeir að hópnauðga í friði. Hvert er heimurinn eiginlega að fara!

Þorri fólks hefur ákveðið að hætta að kóa með þeim. Hefur ákveðið að trúa og styðja fórnarlömb þeirra í staðinn. Þótt fyrr hefði verið! Farið hefur fé betra!

Gaur sem ég vinn með er með Covid. Sá hann síðast á föstudegi fyrir meira en viku síðan og var aldrei nálægt honum. Greindist í fyrradag. Hefur verið í sóttkví síðan síðastliðinn sunnudag.

Sjálfur er ég þríbólusettur og á að fara í smitgátt ef rakningarteymið hefur samband. Hef ekki heyrt í þeim enn svo ég held bara áfram að vera frábær og ætla að mæta til vinnu í fyrramálið.

Enda er fyrir löngu komið nóg af þessum takmörkunum, einangrunum og sóttkvíum. Bara leikur að tölum fyrir einhverja seinni tíma rannsókn og grein í læknatímaritinu Lancet.

Sjaldan þessu líkt hef ég ekki lagst í þunglyndi og tilkynnt mig of veikan til að sinna vinnu. Tekið höggin eins og Rocky Balboa og haldið áfram. Enda fátt annað í boði. Alltaf betra að vinna, hitta fólk og taka þátt frekar en að liggja eins og aumingi í rúminu og vorkenna sér.

Myrkur er myrkur. Og mér er skítsama um það. Er hvorki myrkfælinn né náttblindur. Líður bara sæmilega vel í myrkrinu eins og köttunum vinum mínum. Sérstaklega þegar ég veit að dag er tekið að lengja og vorið og sumarið eru nær frekar en fjær.

Fyrir helgi fattaði ég og skynjaði að ég væri hólpinn úr viðjum vetrar. Þunglyndið á ekki lengur séns í mig. Bara meiri birta framundan. Minna Covid og meira frelsi til athafna. Að því gefnu að verra afbrigði skjóti ekki upp kollinum.